Kimseye anlatamayacağı derin acılar çekiyordu. Metafizik, ruhsal, manevi acılar. Tatmin çok uzaklardaydı. Tereddüt bırakmıyordu yakasını. Tereddüdü yenmek için teselliye sarılıyordu. Ama bilincini kandıramıyordu. Bilinci yirmi dört saat uyanıktı. Tesellinin üzerindeki defoları görüyordu. Kendini avutmak için teselliye sarıldığını biliyordu. Bunun farkındaydı ve bu farkındalık tesellinin bütün gücünü mahvediyordu. Tesellinin yetersizliği ve geçersizliği ile yüzleşmek bilinç için ölümcül bir şeydi. Belki de gerçek bilgelik buna rağmen yaşamaktı. Kendini teselli ile yatıştıramıyordu. Kalbini belki bir parça ama bilincini asla. Bilinç bir defa uyanınca onu bir daha herhangi bir şeyle uyutmak, kandırmak, teskin etmek imkansızdı.

“Tüm bunların anlamı ne? Her şey hiçliğe akıyor. Akılalmaz........

© Gazete İpekyol