Bulutlu bir hava. Yazın ilk yağmuru geliyor gibi. İçerdeyim, çocuklarla birlikte. Geçiyor günler. Dün bir paylaşım. Etkileşim az. Muhteva çok önemli oysa. Bir rüya. Merhum babam. Bir sofranın etrafında. Sadece gülümsüyordu. Sekiz yıl oldu. Giderek hatırası bile yabancı geliyor. Cioran çok tuhaf bir insan. İlk eseri Çürümenin Kitabı. Yıllarca Paris'te kalıyor, oranın dünyaca meşhur hiçbir yazarı, filozofu, entelektüeli ile tanışmıyor. Tanışma ihtiyacı duymuyor. Vefatına kadar hiç evlenmiyor. Gerçek bir münzevi, bir terk-i dünya. Beckett çok daha tuhaf. Hayatında tek bir defaya mahsus röportaj yapıyor, onda da hiç konuşmuyor, sadece bakıyor. Manasız manasız bakıyor. Evlenmiş mi, bilmiyorum. Godot'yu Beklerken Karamazov Kardeşler ayarında bir eser. Belki daha ileri. Absürdü en iyi yazanlar, absürdü en derin yaşayanlardır. Bizler yeterince ve derince yaşamadığımız için tam yazamıyoruz. Onun için yazarlarımızın çoğu toplumcu, devletçi, mefkureci ve muhafazakar. Russell bilim kokuyor, matematik kokuyor. Filozoftan çok bilim adamı. Soğuk ve heyecansız. Kiminle sohbet etmek isterdim, daha doğrusu kimin öğrencisi olmak isterdim? Mesela Eflatun, Aristo, İbn-i Sina. Celâl Şengör ve Ahmet Arslan ile sohbet etmek gibi bir şey. İbn-i Arabi, Mevlana, Bestami, Hallac ile daha çok sohbet etmek isterdim. Çünkü irşada ve teselliye şiddetle ihtiyacım var. Kanmaya ve kaldırılmaya yani. İbn-i Teymiyye, mezhep imamlarını, fakihleri hiç merak etmiyorum. Bu hayatta en büyük korkum adına "hakikat" dediğimiz şeyin Cioran ve Beckett'in dedikleri şey olması. Kesinciler, kesin inançlılar kimi zaman çekici çoğu zaman itici. En........

© Gazete İpekyol