Bazen kelimeler eksik kalır. Eğer bir ülkede ölen de çocuksa, öldüren de çocuksa, ortada artık olay değil, derin bir toplumsal yarılma vardır. Bu noktada psikoloji bireysel bir suçtan çok, kolektif bir ihmal olduğunu savunur.
Bir çocuğun başka bir çocuğun hayatına son vermesi, yalnızca bireysel bir öfke patlaması değildir. Bu, uzun süre görülmeyen, duyulmayan, korunmayan çocuklukların çarpışmasıdır. Biri toprağa verilirken, diğeri henüz kendi hayatını bile tanımadan ağır bir suçun faili olarak etiketlenir.

Çünkü ölen bir çocuksa, artık hiçbir gerekçe yeterli değildir. Bir çocuğun hayatı, başka bir çocuğun öfkesiyle sona ermesi kabul edilemez. Elinde bıçakla dolaşan bir çocuk, sadece çocuk denilerek geçiştirilemez. Öfkesini kontrol edemeyen, şiddet........

© Gazete İpekyol