Konkordato dosyalarında satırları saymaya ve rakamları incelemeye başladığımda, genelde sokağın da iş dünyasının da aklına takılan en temel soru belirir: “Alacaklı, borçlu şirketi kurtarmak istemezse ne olur?”  Cevap son derece net fakat bir o kadar da hayatidir: Alacaklının oyu vardır ve kaderi işte bu oylar tayin eder.  Çoğu zaman mahkemelerin tek belirleyici olduğu sanılır; oysa konkordato süreci bir nevi ticaret demokrasisidir. Mahkeme konkordato projesini inceler, dosya alacaklılara sunulur ve sandık kurulur. İcra ve İflas Kanunu’nun 302. maddesi kabul nisabını iki temel alternatife bağlamıştır. Birinci seçenekte, kaydedilmiş alacaklı sayısının yarısından fazlasının ve toplam alacak tutarının yarısından fazlasının “evet” demesi gerekir. İkinci seçenekte ise alacaklı sayısının en az yüzde 25’i ile alacak tutarının en az üçte ikisinin (yüzde 66,67) eş zamanlı olumlu oyu aranır. Kanundaki o kritik “ve” ile “veya” bağlaçları tam da bu noktada dengeleri değiştirir.  Burada gözden kaçırılmaması gereken en önemli husus, nisaba giren alacaklı ve alacak tutarının şirketin ham listesinden doğrudan alınmamasıdır. Rehinli alacağın teminatsız kalan kısmı, çekişmeli alacaklar ve ilişkili kişiler kanun gereği ayrıca değerlendirilir; mahkeme kararları........

© Gazete Gerçek