Çöküşü durdurmanın en etkili yolu
Gittiğimiz yol doğru mu yanlış mı acaba? Yolumuzu biz mi çizdik yoksa güzergahımızı başkaları mı belirliyor? Bizim kendi yolumuz var mı? Eskiden bir köşeye çekilir bu tip sorularla bir hayli haşır neşir olurduk. Gün bitiminde hayatımızın da bir muhasebesini yapardık. Şimdi yapmıyoruz, canımız sağ olsun. Olsun da bunu yapmaya devam edersek yakında kaybolup gideriz. Kişisel ve toplumsal sorunlarımızı tartışırken “Düşünen insan kıtlığı çekiyoruz,” diyoruz, bir köşeye çekiliyoruz. Uyanışı herkes birbirinden bekliyor. Kimse “Düşünmem gerek,” demiyor.
İşe, üzerinde hüküm sürebileceğimiz tek kişiden, kendimizden başlamamız gerekmez mi? En son ne zaman bir başkasını izler gibi kendimizi dışarıdan gözlemleyip yapıp ettiklerimizi gün sonunda değerlendirdik? Uzun zamandır neredeyse hiçbirimiz bunu düzenli olarak yapmıyoruz, yapamıyoruz veya bu bize yaptırılmıyor. Bunu zorlaştırmak için de neredeyse herkes iş birliği içinde gibi görünüyor. Şu an yaşadığımız dünya bu yönüyle çok acımasız. İç dünyamızla kucaklaşmamız engelleniyor. Nasıl mı? Bilinç altımıza en büyük yanılgılardan birini yerleştirdiler: “Durup düşünmek büyük bir zaman kaybı ve can sıkıntısıdır.” Elimize tutuşturdukları oyuncaklarla oynamanın iyi bir bahanesi haline gelen “Can sıkıntısı çekmek ölümcüldür,” düsturu yakamızdan düşmüyor. Eskiden kendi varlığımızla baş başa kalmayı becerebilirdik. Mesela; otobüs beklerken hiç sıkıntı duymazdık. Saatlerce huzur içinde aynı yerde otururken düşünmek zorunda olduğumuz konuları kendimizle istişare ederdik. Etrafı gözlemler ve detayları görürdük. Bekleme zamanlarımızda zihnimizde ferahlatıcı boşluklar oluşturur ve bunun huzuruyla hayatı daha çabuk kavrardık. Ta ki dijital dünya avuçlarımızın içine bırakılana kadar. Sosyal medya aparatları sadece dikkatimizi değil ruhumuzla baş başa........
