İş hayatının en eski numaralarından biridir: Az iş yapıp çok meşgul görünmek.

Bazıları bunu öylesine ustalıkla yapar ki dışarıdan bakınca şirketi, kurumu, hatta memleketi tek başına taşıdığını sanırsınız. Telefonu elinden düşmez, toplantıdan toplantıya koşar, gece yarısına kadar mesaj gönderir.

Sık kullandığı cümleler de bellidir:

“Çok yoğunum.”

“Her şey benim üzerimde.”

“Ben olmasam bu iş yürümez.”

İnsan bir an gerçekten inanabilir. Sonra dönüp çıktılara bakarsınız. Ortada, anlatılan yoğunlukla orantılı pek bir sonuç yoktur.

Çünkü meşguliyet ile verimlilik aynı şey değildir.

Faaliyet çok, sonuç az

Modern iş hayatı, faaliyet üretmekle sonuç üretmeyi kolayca birbirine karıştırıyor. On toplantıya katılmak, yirmi telefon görüşmesi yapmak, yüz mesaj yazmak etkileyici görünebilir. Fakat bunların hiçbiri tek başına başarı değildir.

Asıl sorular daha basittir:

Ne yapacaktık?

Ne zaman yapacaktık?

Ne yaptık?

Bu üç soruya berrak cevap verilemiyorsa uzun faaliyet raporlarının, kalabalık toplantıların ve gece yarısı yazışmalarının fazla anlamı yoktur.

Bir insan üç saat sessizce çalışıp büyük bir sorunu çözebilir. Bir başkası bütün gün konuşur, on kişiyi de meşgul eder; akşam olduğunda başlangıç noktasından pek uzağa gidilmemiştir.

Uluslararası kurumlarda gördüğüm fark

OECD ve Uluslararası Enerji Ajansı’nda çalışırken onlarca ülkeden insanla birlikte görev yaptım. Elbette hiçbir milleti tek bir çalışma biçimiyle tanımlamak mümkün değil. Yine de farklı kurumsal kültürlerin........

© Forbes Türkiye