Günümüzde insanlık, maddi hedeflerin isli havası ile ruhun ihtiyaç duyduğu berrak nefes arasında sıkışmış bir vaziyette, adeta manevi bir nefes darlığı yaşamaktadır.

Modern hayatın bitmek bilmeyen meşgalesi, sürekli daha fazlasına sahip olma arzusu ve dünyevi makam hırsı, bireyin iç dünyasını ağır bir sis tabakası gibi kaplamaktadır. Tıpkı yeni model telefonun şarjı bitince boşlukta kalmak gibi, bu boğucu atmosferde insanın kendi öz değerlerini unutması toplumsal yapıda derin bir oksijen eksikliği oluşturmaktadır.

Takipçi sayısının artmasıyla kalpteki huzurun ters orantılı ilerlediği bu çağda, sadece maddeye odaklanan bir yaşam biçimi, insanı ebedi bir koşturmacanın içine hapsederken ruhun sükûnet bulacağı o asıl mecrayı görünmez kılmaktadır. Kapitalist sistemin çarkları arasında ezilen manevi yaşantıdan neredeyse eser kalmayacak!

İnsana, ahlaka, edebe, İslam’a göre şekillenen değil de kapitalist sisteme göre şekillenen insan, ahlak ve edep olunca -daha doğrusu olmayınca- ortadaki eser de bu oluyor!

“Bu”, dediğimiz tek taraflı olan insan, tek kanatlı insan yani!

Bu noktada ihtiyaç duyulan şey, hayatın merkezine kurulacak olan “manevi oksijen” çadırlarıdır. Bu manevi oksijen alanları, sadece birer sığınak değil; bireyin hem dünyevi sorumluluklarını yerine getirdiği hem de manevi gıdasını aldığı birer denge merkezidir.

Fen bilgisi dersinde fotosentezi öğrenirken, ruhun hangi güneşle beslendiğini bilmemek, sormamak ve bunu ihmal etmek; atomu parçalayıp kendi benliğini unutan insanın büyük bir eksikliğidir. İnsanın varlığı, sadece biyolojik bir süreçten ibaret değildir.

İnsan, aynı zamanda derin........

© Fikir Kazanı