Son on yıllık siyaset sürecinin iktidar (otoriterliğin bir üst aşamasında giderek kurumsallaşan rejim) ve muhalefet ilişkisinde norm haline gelmiş şöyle bir olguyu tespit etmek mümkün: Yıllarca üstünlüğünü koruduğu seçim sonuçlarını ve sandığı adeta kutsal bir meşruiyet dayanağı olarak gözümüze sokan iktidarı bu üstünlüğünden mahrum kılan unsurları bağlamlarıyla birlikte tasfiye etmek… Finali, polis operasyonları, tamamen güdümlü mahkeme kararları ve nihayet cezaevleriyle yapılan bu keskin bıçak türü tasfiyeler, kaybedilen sandık üstünlüğünü çıplak devlet gücüyle ikame etmek ve dolayısıyla halk çoğunluğunu biçimsel de olsa denklemden çıkarmak anlamına geliyor. Kendisine kaybettiren ya da kaybettirecek siyaset mevzilerini aktörleriyle birlikte ortadan kaldırmak ve kendince güvenceli siyaset denklemlerini bunlar olmadan kurup dayatmak…

2015’in 7 Haziran seçimlerinde ilk kez çoğunluğu kaybeden AKP’nin, MHP ittifakıyla birlikte hızla girdiği bu on yıllık yolda neler yapıldığını herkes hatırlar: İstikşafi görüşmelerle sündürülen seçim sonuçları, IŞİD katliamlarıyla keskinleştirilen terör/güvenlik parantezinde kıstırılan seçmenin desteğinin terörize edilmesi ve dönemin çözüm süreci masasının büyük bir şiddetle Kürt tarafının üzerine devrilmesi… Kürt kentlerinin sıcak savaş alanına dönüştürülmesi, halkın siyasetin dışına sürülmesi ve sonuçta dokunulmazlıkları kaldırılan Demirtaş ve arkadaşlarının hapsedilerek tasfiye edilmesi… 7 Haziran seçimlerinde tek başına iktidar yeterliğinin kaybedilmesinin başat aktörü durumundaki HDP/Demirtaş siyaseti (ki bu, sol/sosyalist çevreler ve CHP tabanından da destek almıştı.) denklemden söküldü. 7 Haziran seçimleri de devlet zoruyla yok sayılmış oldu ve 1 Kasım’daki sonuçlar bir anlamda önceden dayatılmış oldu.

Bugün bu normlaşmış yöntem Özgür Özel yönetimindeki seçilmiş CHP üzerinden realize ediliyor. Son yerel seçimde karşılaşılan hüsranın kefareti İmamoğlu/Özgür Özel ikilisine yüklendi ve tasfiye operasyonuna girişildi. 19 Mart 2025’te........

© Evrensel