menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

CIA ajanı olmak da zor be!

42 0
06.11.2026

Martin McDonagh’nun filmografisi, “Hiç boş filmi yok” denebilecek kadar istikrarlı bir seyir izliyor. Yönetmen ilk filmi “Six Shooter” (2004) ile en iyi canlandırmalı Kısa Film Oscar’ını kazandı. İlk uzun metrajı “In Bruges” (2008) en iyi orijinal senaryo dalında Oscar adayı oldu, Colin Farrell’a Altın Küre getirdi ve BAFTA’da en iyi film seçildi. “Yedi Psikopat” (Seven Psychopaths, 2012) en zayıf sayılan işi olsa bile sevildi. “Üç Billboard Ebbing Çıkışı, Missouri” (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, 2017) Venedik’te en iyi senaryo ödülü aldı, yedi dalda Oscar adayı oldu, Frances McDormand ve Sam Rockwell’e Oscar kazandırdı. “The Banshees of Inisherin” (2022) Venedik’te ikinci senaryo ödülünü getirdi ve dokuz Oscar adaylığı aldı.

Son filmi “Vahşi At Dokuz” da (Wild Horse Nine, 2026) Venedik’te görkemli bir açılış yapıp uzun süre alkışlandı, Başrol Oyuncusu John Malkovich en iyi erkek oyuncu seçildi. Bu film hem en iyilerinden biri olarak anılmayacak hem de en çok tartışılan filmi olacak belli ki. Birçok nedenden ötürü ama önemlileri bir önceki filmi “The Banshees of Inisherin” ile benzerliği ve asıl olarak filmin politik arka planının yönetmenin niyetinden bağımsız anlaşılmaya müsait olması… Ben o niyetten bağımsız okuyanlardanım.

“The Banshees of Inisherin” hakkındaki yazının girişinde şöyle yazmışız; “…Şu ara filme dair dolaşan ‘Gerçek İrlanda bu değil’ temalı yazıya rağmen yılın en iyi filmi bence. Çünkü filmin İrlanda’ya dair olduğunu iddia etmek de mümkün değil. Evet, mekan olarak İrlanda’yı seçmiş olması, ülke tarihinin en önemli dönemlerinden birisine vurgu yapması anlatıya bir mekansallık sağlıyor ama bütün bunların birer metafor olmaktan öte vasfı yok kanımca.”

Filmde İrlanda iç savaşı iki erkeğin dostluğunun türlü biçimlerine dair anlatının bir metaforuna dönüşüyordu. Hatta hikayeye bir adanın ev sahipliği yapması ‘erkek aklı ve ufkunun darlığı’nı göstermek açısından başka bir metafor olarak bile kabul edilebilirdi! Orada işe yarayan bu form, “Vahşi At Dokuz”da ayağına dolanıyor bence yönetmenin. Öncelikle, bir kez daha kendilerini bir adada bulan iki adamın........

© Evrensel