Didier Deschamps’ın Fransa’sı denince akla önce güvenlik gelirdi. 2018’de şampiyonluğa giden takımın ana fikri buydu. Rakipler ne kadar topa sahip olursa olsun, Fransa’nın maç içinde düşmediği bir yer vardı. Savunma hattı güçlüydü, orta sahası sertti, geçişleri öldürücüydü. Kylian Mbappé’nin hızı, Antoine Griezmann’ın zekâsı, Paul Pogba’nın uzun pasları ve N’Golo Kanté’nin bitmeyen enerjisi o yapının içinde anlam kazanıyordu. Fransa güzellik aramıyordu; verim arıyordu. Futbolu süslemekten çok, kontrol etmeyi seviyordu. Sonuç getiren bu anlayış, Deschamps’ı haklı çıkardı. Fakat yıllar geçtikçe aynı oyunun sınırları da görünmeye başladı. Özellikle Euro 2024’teki kısır görüntü, bu takımın yetenek bolluğuna rağmen kendi ayağına zincir bağladığı hissini güçlendirmişti.

Bu yüzden 2026’daki Fransa’ya bakarken asıl mesele formasyon ya da dizilişten ibaret değil. Deschamps’ın zihninde yaşanan değişim daha önemli. Elindeki oyuncu profili ona başka bir yol açıyor. Kylian Mbappé, Ousmane Dembélé ve Michael Olise aynı anda sahadayken, onun oyunu fazla sıkı tutması neredeyse kadronun doğasına aykırı hâle geliyor. Bu üçlünün sahadaki varlığı, Fransa’yı mecburen öne doğru itiyor. Çünkü bu oyuncular oyunu bekleyerek değil, hareket ettirerek büyütüyor. Rakip savunmayı sürekli yer değiştirmeye, karar vermeye, pozisyon almaya zorluyorlar. Fransa’nın yeni gücü de tam burada ortaya çıkıyor: Tehdidin nereden geleceğini bilmek artık kolay değil.

Mbappé hâlâ takımın en büyük ismi. Bu tartışmasız. Fakat bu turnuvada onun etrafındaki düzen daha farklı görünüyor. Önceki yıllarda Fransa’nın hücum hikâyesi çoğu kez Mbappé’nin yapabilecekleri üzerinden kurulurdu. Bugün ise Mbappé, yükü tek başına taşımayan bir kaptan gibi duruyor. Bu onu küçültmüyor; tersine daha tehlikeli kılıyor. Çünkü rakipler bütün önlemini ona göre aldığında, Dembélé başka bir kapı açabiliyor. Olise çizgiyle iç koridor arasında dolaşarak oyunun ritmini değiştirebiliyor. Bradley Barcola ya da Désiré Doué gibi isimler de bu resme başka bir hız, başka bir yön katabiliyor.

Dembélé’nin bu Fransa içindeki yeri ayrıca önemli. Uzun süre kariyeri, büyük yetenekle yarım kalmışlık arasındaki gerilimle anlatıldı. Sakatlıklar, istikrarsızlık, karar kalitesi, bitiricilik sorunu… Onun hakkında konuşurken hep bir eksik parça aranırdı. Şimdi ise Dembélé, bütün o eski tereddütleri bastıran bir olgunlukla oynuyor. Hızı zaten vardı, bire birdeki cesareti de. Fark yaratan şey, artık bu özellikleri gelişigüzel kullanmaması. Ne zaman içeri gireceğini, ne zaman çizgide kalacağını, ne zaman pas vereceğini daha doğru seçiyor.

Olise’nin sessiz ağırlığı

Michael Olise ise bu takımın en merak uyandıran figürü olabilir. Mbappé’nin yıldızlığı, Dembélé’nin parıltılı oyunu daha görünür olabilir. Olise’nin etkisi ise daha sakin........

© Evrensel