Patronlar işçilerin parasını vermiyor. Eskiden de olurdu ama son günlerde işçinin parasını vermeme daha çok görülüyor. Parasını alamayan işçiler sokaklara çıkıyor. İş yerlerinin önünde eylemler yapıyor. Sonuç alamayınca bakanlıkların önüne gidiyor. Çözümün siyasi olduğunu biliyor. Patronların iktidardan güç alarak paralarını ödemediğinin farkındalar. Kamuoyu oluşturabilirlerse, iktidarın dikkatini çekebilirlerse, iktidar bu gösterileri kendileri için kötü görürse sorunun çözülebileceğini düşünüyorlar.

Eskiden altı, on üç ay ücreti ödenmeyen işçi olmazdı. İşçi ücretini zamanında alamazsa sendikacılar devreye girerdi. Davalar açılır iş bırakma, üretimi durdurma uyarıları yapılır ve işçiler ücretini alırdı.

Şimdi sendikacı neredeyse yok. Birkaçı dışında sendikacılar sadece yöneticilerin maaşlarını ve giderleri garantiye almak için çalışıyor. İşçinin derdi, sendikanın derdi değil.

Açılan davalar uzun sürelerde sonuçlanıyor, üstelik dava açmak da pahalı.

İşçilerin grev hakkı neredeyse yok gibi. Kullanılamıyor. Yasada grev hakkı çok sınırlanmış. Üretimin durdurulmadığı grevler sonuç almak için yetersiz. İş bırakan, direniş yapan, greve giden işçiler işten atılıyor. Üstelik işçi alacakları da ödenmiyor. Ücretini alamayan işçi bir de işten atıldığı için tazminatlarını almak için uğraşıyor. Onu da........

© Evrensel