AB, Japonya, Güney Kore, Tayvan, Kanada ve Avustralya gibi teknoloji orta güçleri, çoklu ittifaklar yoluyla Çin ve ABD arasındaki “ikinci soğuk savaş”ta yeni bir “bağlantısızlar hareketi” yaratmaya çalışıyor. Ancak bu ittifaklar hem siyasi bütünlükten hem de yerli sermayenin desteğinden şimdilik mahrum.

Bu çoklu ittifaklar, Çin’in nadir toprak elementleri gibi pazarları domine etmesi ya da ABD’nin gümrük vergileri gibi ortak ekonomik tehditleri tespit etmek için bir başlangıç noktası, ama bu zayıflıklara karşı bu devletler somut ne yapabilecekler, hangi sermayeyle ve kimin çıkarına? Dünyanın öteki ucundaki muhataplarıyla iş birliği yapmanın kârlı olduğuna özel sektörü nasıl ikna edecekler?

KOBİ’ler doğaları gereği yerel odaklı; hatta büyük firmaların bir kısmı da hâlâ öyle. Devasa ittifak söylemleri, fabrika zeminlerine ya da küçük üreticilerin nakit akış tablolarına zor ulaşıyor. Ufuk Avrupa gibi araştırma ve inovasyon fonları, iş eşleştirme mekanizmaları, ortak girişimlerin hukuki ve mali boyutlarını destekleyecek kurumsal altyapı gibi araçlar gerekiyor. Ancak bu araçların kimin işine yarayacağı, teknik bir sorudan çok siyasi bir tercih meselesi.

Yakın zamanda “bütün serbest ticaret anlaşmalarının anası”nı imzalayan AB ile Hindistan arasındaki ilişki,........

© Evrensel