Mevcut güçler ilişkisine bakıldığında, bunun bir temenni olarak görülmesi kuvvetle muhtemeldir. Ama, temenni olarak kalıp kalmamasından bağımsız olarak böylesi bir sonuç, ABD dahil dünya halklarının lehine olurdu. Bu bir yana, ABD’nin yenilmezliği üzerine rivayetleri boşa çıkaran Vietnam direnişi gibi örnekler de yaşanmıştır. Bu gibi rivayetlerin yaygınlığını besleyen büyük askeri-ekonomik güç olma durumudur. Ancak, böylesine büyük güçlerin, karşılarına engel olarak çıkma yerine zemin düzleyici ve olanak sağlayıcı olarak çıkan ülke yönetimlerinin olmadığı durumlarda tökezledikleri de biliniyor. Günümüz koşullarında örneğin Türkiye başta olmak üzere bölge halkları kendi devlet yönetimlerini ABD-İsrail barbarlığına karşı tutum almak zorunda bırakacak bir direniş gösterebilselerdi, bölgenin iş birlikçi devlet yönetimleri uşaklık yerine kendi topraklarının İran’a saldırı üssü olarak kullanılmasına olanak tanımasalardı, nükleer bir saldırıyı aratmayacak ölçekteki bu emperyalist yıkım böylesine sürdürülemezdi. Amerikan emperyalizmi, genişletilmiş Ortadoğu ve Kuzey Afrika projesi olarak ilan ettiği yayılma stratejisi kapsamında bölge ülkelerinde giriştiği saldırı ve yıkım sürecinde, denebilir ki ilk kez İran’da tökezledi. Dünyanın en büyük askeri-ekonomik-mali gücüne sahip ve bölgedeki iş birlikçi devlet yönetimlerini kullanma olanağını elinde tutan Trump bunu itiraf etti. Kudurmuş bir vaziyette, küfürler savurarak, İran’ı, “Layık olduğu yere, Taş Devri’ne geri göndermek”le, “Bütün ülke olarak bir gecede yok etmek”le tehdit edip aşağılamaya kalkışırken, beklemediği kapsamda bir direnişle karşılaşmış olmasının baskısı altındaydı. Silahlandırıp savaşa sürükleyerek Rusya ile paylaşılmakla yüz yüze getirdiği Ukrayna’dan, soytarısı Zelenskiy’den, AB’nin emperyalistleriyle İngiltere’den, hatta, en büyük düşman ilan ettiği Çin’den “yardım” istemek zorunda kaldığı bir durumun ortaya çıkması, muhtemel en kapsamlı yıkıcı saldırıları gerçekleştirse bile,........

© Evrensel