Plastiği hâlâ “çevre sorunu” olarak konuşanlar var. Oysa bu artık çevre meselesi değil; insan bedeninin ve zihninin başına gelen, cehaletin konforuyla normalleştirilmiş bir durum. Plastik, denizlerde yüzüyor diye üzülmüyoruz artık; kanı­mızda, plasentada, akciğerde, bağırsakta olduğu için susuyoruz. Çünkü susmak daha kolay.

1970 yılında David Cronenberg adında bir yönetmen bir film yaptı. Bir protesto olarak değil, bir delilik hali olarak hiç değil. Uyum sağladıkları için. Cronenberg bu fikri o yıllarda ortaya atmıştı; 2022’de ise aynı düşünceyi bedene indirip görünür kıldı — aradaki yarım yüzyıl, insanlığın inkârla geçirdiği süredir. O gün bu fikir aşırıydı. Bugünse yalnızca erken.

Biz plastiği hâlâ dışımızdaki bir tehdit sanıyoruz.........

© Eurovizyon