Deniz, her zaman dürüsttü. Güçlüydü ama nazikti de. Bilgeydi. Anlayışlı ve merhametliydi. İçi plastikle, atıklarla kirletilmiş, zamanla balçık haline gelmiş, soluk ve bulanık yeşile dönmüş olanlar hariç.

Eskiden nadir görülürlerdi. Modern insan kendi ruhunu zehirlerken onu da ihmal etmedi. Ruhundaki atıkları alacak yer kalmayınca suya gömmeye karar verdi. Su nasılsa saklardı.

Aynı modern insan şimdi yana yana bunun çözümünü arıyor.

Diyelim ki sonunda başardık. Plastik üretimini azalttık, denize ulaşan atığın önünü kestik, yıllardır üzerinde tartışılan anlaşmaları imzaladık. Sahilleri temizledik. Nehirlerden denize taşınan çöpleri durdurduk.

Peki deniz temizlendi mi?

Keşke cevap evet olsaydı.

Çünkü insanın çöpe attığı bir şeyi unutması kolay. Gözümüzün önünden kaybolduğunda onunla ilişkimizin bittiğini düşünüyoruz. Denizlerin böyle bir lüksü yok. Kirliliğin musluğunu kapatmak, denizin içinde yıllardır parçalanmaya devam........

© Eurovizyon