Daha önceki yazılarımda ifade ettiğim gibi, son zamanlarda YENİ TÜRKİYE RÖNESANSI tasavvurumuza ilham kaynağı olmak üzere, insanlığın en parlak zihinsel dönüşüm hikâyelerinden biri olan Rönesans ve onun ürettiği değerler üzerine yoğun biçimde düşünüyor ve çalışıyorum.                                                                                              Bu merak ve tasavvurun temelinde ise, bir zamanlar özgürleştirici bir atılım olarak ortaya çıkan bu değerler sisteminin, bugün giderek bireysel “sahip olma” tutkusu ve bölgesel/küresel hegemonyayı sürdürmenin ideolojik araçlarına dönüşmesini şaşkınlıkla gözlemlemem yatıyor.

Rönesans, bir bakıma insan uygarlığının değerler hiyerarşisinde köklü bir yer değişiminin adıdır.Dünyayı algılama ve anlamlandırmada yegâne öznenin kutsal olduğu, sorgulanamaz kabullerin hâkim bulunduğu bir dünyadan; insanın, aklın ve sorgulamanın merkeze yerleştiği bir düşünüş biçimine geçiştir.

Bu dönüşüm yalnızca bilgi üretiminde değil, siyasal meşruiyet anlayışında da köklü bir kırılma yaratmıştır. Güce ve kutsala dayalı iktidar anlayışı, yerini giderek insanın rızasına, toplumsal sözleşmeye ve dünyevi meşruiyet üretimine bırakmaya başlamıştır.

Aydınlanma ise bu........

© Enpolitik