Biz de birer gölge oyunuyuz belki. Bir yanımız Abidin, bir yanımız Mahmut. Perdeye kim düşerse düşsün, ışığı tutan el hep aynıdır.

Rumi Mesnevi'de bir hikâye anlatır. Bir fil karanlık bir odaya konur ve hiç fil görmemiş adamlar onu elleriyle tanımaya çalışır. Hortumu tutan onu bir boru sanır, kulağını tutan bir yelpaze, bacağını tutan bir sütun sanır. Hiçbiri yalan söylemez. Hiçbiri de hakikati bütünüyle görmez. Yavuz Turgul'un 1992 yapımı Gölge Oyunu'nu izlerken bu karanlık oda akla gelir. Film bize iki adam gösterir, Abidin ve Mahmut, ve sonunda anlarız ki bunlar belki iki adam değil, bir tek adamın karanlıkta dokunulan iki farklı yeridir.

Abidin ve Mahmut bir pavyonda gece komedyenliği yapan iki dosttur. Karagöz ile Hacivat'ın modern kılığa girmiş hali gibidirler. Biri hesapsız ve sahtekâr, öbürü sakin ve dürüst. Turgul bu ikiliyi geleneksel gölge oyunundan doğrudan devşirir ve pavyonun sisli, dumanlı, yapay ışıklı dünyasına taşır. Karagöz perdenin ardından bir ışıkla var olur, Abidin ile Mahmut da sahnenin spot ışığıyla var olurlar. Işık söndüğünde ikisi de birer gölgeye döner.

Yönetmenin kendisinin de söylediği gibi Abidin ile Mahmut aslında tek kişidir. Bu iddia........

© Elips Haber