Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi, sıradan bir imkânsız aşk anlatısı değil; mülkiyetin, sınıfsal kibrin ve bir adamın kendi vicdanını nesneler üzerinden temize çekme çabasının anlatıldığı bir başyapıttır. . Roman, bir aşk hikâyesinden ziyade, bir “aşk sonrası arkeolojisi”dir. Pamuk, Kemal Basmacı’nın şahsında, bir kadını sevmek yerine o kadına ait dünyayı parsellemeyi seçen modern zaman meczubunu resmeder.

​”En Mutlu An”ın trajedisi zamanın ihanetine dönüşür.

​Romanın o meşhur açılışı, aslında tüm kitabın temelini oluşturur:

​“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir miydim, her şey bambaşka mı gelişirdi?”

​Bu cümle, sadece bir nostalji ifadesi değildir; Kemal’in “şimdi”yi yaşama beceriksizliğinin kanıtıdır. Kemal, mutluluğu ancak o elden kayıp gittikten sonra, bir nesne gibi dışarıdan seyrettiğinde kavrayabilir. Pamuk burada “zaman” kavramına karşı çıkar; Kemal için zaman akıp giden bir nehir değil, biriktirilmesi gereken bir kumdur.

​Nişantaşı: Işıltının Kör Ettiği Semt

Kemal’in doğup büyüdüğü Nişantaşı, 1970’lerin Türkiye’sinde Batılılaşmanın, statünün ve “gelecek” idealinin kalesidir. Burası, nişanlısı Sibel’in dünyasıdır; Fransız parfümlerinin, viski kadehleri ve Champs Elysées’İ taklit eden butiklerin semtidir. Nişantaşı’nda zaman hızlı akar, yüzler hep geleceğe dönüktür ve mutluluk “sahip olunan” lüks nesnelerle ölçülür. Zenginliğin görmemişliğe henüz dönüşmediği 70’lerde old money ailelerin yaşadığı bir semt olan Nişantaşı insanı girdiği bir toplumda onu öne çıkaracak başlıca etkenlerden........

© Edebiyat Burada