Türkiye’de emlak vergisi (arazi vergisi ve bina vergisi) mükellefi sayısı milyonlar­la ifade edilebilir. Bir servet vergisi olarak, önemli bir gelir kaynağıdır. Ancak, tüm servet vergilerinde olduğu gibi, ana sorun servetin değerinin nasıl belirleneceğidir. Çünkü, alı­nacak verginin miktarını, vergi oranıyla bir­likte bu değer (/matrah) belirler.

Ülkemizde elli beş yaşındaki Emlak Vergisi Kanunu (EVK), emlak bakımından bu değe­rin takdire dayalı şekilde belirlenmesine izin veren bir mekanizma öngörmüştür:

-Arsa ve arazilerde, takdir komisyonları­nın her dört yılda bir belirledikleri arsa metre­kare birim değeri,

-Binalarda ise, bu arsa metrekare birim değeriyle birlikte, Hazine ve Maliye ile Çev­re, Şehircilik ve İklim Değişikliği bakanlıkla­rınca birlikte saptanan bina metrekare nor­mal inşaat maliyetleri esas alınır.

EVK’daki diğer düzenlemeler de dikka­te alındığında, yasa koyucunun taşınmaz de­ğerindeki değişimleri dikkate alan, esnek ve -binalar bakımından ise- karma bir yöntem belirlemeye çalıştığı görülmektedir. Ancak belli ki bu yöntem iyi işlememektedir; işle­seydi her dört yılda bir binlerce kişi soluğu yargı önünde almazdı.

Ülkemiz vergi hukukundaki önemli sorun­lardan biri, konfor alanlarından kolay vaz­geçilememesidir. Sistemsel sorunlar görül­mekte, ama işleyiş bir şekilde yerleştiği için radikal........

© Dünya