Geçtiğimiz aylarda Aswath Damodaran’ın “Data Update 6 for 2026: In Search of Pro­fitability!” başlıklı yazısını okudum. Bir cümlesi özellikle dikkat çekiciydi: “Making money is the end game.” Damodaran burada ideolojik bir tar­tışmaya girmiyor. Şirket amaçlarını genişletme eğilimine karşı da polemik yapmıyor. Sadece te­mel bir ekonomik çerçeve hatırlatıyor. Karlılık bir tercih değil, devam edebilmenin şartı.

2025 yılı GYO bilançoları tamamlandığına göre, Damadoran’ın yazısından ilham alarak ko­nuyu GYO tarafı ile özdeşleştirmek iyi olabilir diye düşündüm. Enflasyonun da etkisiyle son iki yılda portföyler büyüdü, net aktif değerler arttı. Ancak Damodaran’ın asıl vurgusu muha­sebe karının ötesinde. Getirinin sermaye mali­yetini aşması gerektiğini söylüyor.

Muhasebe karı ile ekonomik kar arasındaki farkı hatırla­tıyor. GYO’larda tam da bu ayrımın üzerine git­mek gerekir. Bir şirket kar açıklayabilir. Portfö­yü değerlenmiş olabilir. Ama yatırılan sermaye, alternatif maliyetinin üzerinde bir getiri üret­miyorsa ortada ekonomik değer yoktur. Bu fark özellikle enflasyonist dönemlerde görünmez hale geliyor. Defter değerleri şişerken sermaye verimliliği arka planda kalıyor.

Damodaran’ın değerlendirmesinde bir başka nokta daha var. Ortalama şirket ile medyan şir­ket arasındaki fark açılıyor. Büyük oyuncular ortalamayı yukarı çekiyor. Çoğunluk ise o ka­dar güçlü değil. Hele ki ülkemizde GYO sektö­ründe yer alan şirketlerin aktif büyüklüklerine baktığımızda da benzer bir ayrışma gözlendiği­ni........

© Dünya