2019 yılı, eylül ayında, bu köşede, Ayçiçek üretimimize dikkat çekmiş, ithalatın daha da yükseleceğinin altını çizmişim…

“Yılda 1.6 milyon ton yağ tüketiyoruz...

Bunun 1.1 milyon tonu sıvı yağ...

Onun da yüzde 80’i ayçiçek yağı...

Milyonlarca dekar arazide ekim yapılmaz­ken...

Dönümde 100-120 kg üretimle (Ki dönüm­de 200-250 kg ortalama ile üretebilen ülkeler var), 2.5 milyon dekarda tüm ihtiyacımızı kar­şılayabilecekken…

Yılda 1.9 milyon ton ayçiçeği üretiyoruz...

Yetmeyince, 1.2 milyon ton da ithalat ger­çekleştiriyoruz…

Ekonomiyi temelinden vuran “işsizlik”, “döviz ihtiyacı” gibi sorunları da, bu yolla çö­zebilecekken...

Rusya’nın, Moldova’nın, Kosova’nın, Uk­rayna’nın, Gürcistan’ın, Bosna’nın eline ba­kıyoruz…

Daha fazla kazansınlar diye de gümrük vergilerini düşürüyoruz!

“Verimli üretimi” öğretemememiz ne­deniyle, “yabancı ile rekabeti düşük kar­lılıklarla devam ettirmeye çabalayan” yerli üreticimizi:

Üretimden daha da soğutuyor;

Gelecek yıllarda gerçekleştireceğimiz, daha yüksek ithalatın temelini atıyoruz…”

7 yıl sonra, bugün, ayçiçeğinde ne durumda­yız?

2024’te üretebildiğimiz 1.9 milyon ton ayçi­çeğinden, 758 bin ton ham yağ üretimi gerçek­leştirildi…

Yani, Türkiye’nin 2.4 milyon ton olan ayçi­çek yağı talebinin, yüzde 32’si yerli

üretim ile karşılanabildi…

Dünkü, Rusya verisi mi?

Ayçiçek yağında, yerlilik oranının daha da düşeceğinin, ithalatın daha da artacağı­nın sinyallerini veriyor:

Savaş ve ambargolarla boğuşan Rusya’nın, 2026’nın ilk iki ayında ayçiçek yağı ihracatı, geçtiğimiz yılın aynı dönemine göre yüzde 51 artarak 622 bin tonu aştı…

İlk iki ayda, geçtiğimiz yılın aynı dönemine göre, yüzde 150 artarak 810 milyon dolara yaklaştı…

Rusya, bu ihracatının üçte birini Türkiye’ye yaptı…

Yani ayçiçeği yağında, Türkiye’nin sadece Rusya’dan yaptığı ithalat, ilk 2 ayda 233 mil­yon dolara ulaştı…

© Dünya