İthalatımız, artış trendini sürdürmüş, yıllık 348 milyar dolarla rekor kırmıştı…

İhracatı sırtlayan makine, mobilya, ayak­kabı, tekstil gibi sektörlerin temsilcileri:

Yüksek maliyetler nedeniyle rekabet avantajının kaybedildiğini vurgulamış, itha­latın daha da artabileceği konusunda uyar­mıştı… (Üretimde verimsizlik, plansızlık ne­deniyle artan atıl kapasite, düşük tekno­loji kullanımı gibi onlarca neden de, dış ticaret verisindeki olumsuz beklentileri artırdı, ama, bu farklı bir yazı konusu…)

Sonuçta, 2026 yılı Mart ayı:

İthalatımız, artış trendini sürdürdü, yıllık 370 milyar dolarla yeni rekorunu kırdı…

Dış ticaret açığımız mı?

Yıllık 100 milyar dolara yaklaştı…

Altın ve enerjiyi dışarıda bıraksak dahi:

Sadece mart ayında yaptığımız ithalat, yüzde 11,3 artışla 25,8 milyar doları aştı…

Güçlü olduğumuz sektörlerde de güç kay­bediyoruz…

Teknoloji, bilgi ve birazcık çaba ile üre­timini, kalitesini, verimliliğini artıra­bileceğimiz; kendimize yetmek dışında fazla da verebileceğimiz bir alan olduğu­nu biliyoruz…

Sadece hububatta, geçen yılın aynı döne­mine göre, 500 milyon dolara yakın “ithalat artışı” yaşıyoruz.

Üretimden uzaklaşmaya devam ediyoruz; geleneksel sektörlerde dahi tükettiğimiz ka­dar üretemiyoruz…

İthalat “çok yüksek” ve/veya artıyor ola­bilir…

Üretimi/ihracatı artırıyorsa ve turizm/ yurtdışı çalışan gelirleriyle cari denge/faz­la verilebiliyorsa ihtiyaçtır/sürdürülebi­lir…

İthalat “çok düşük” ve/veya düşüyor ola­bilir…

Alım gücü, üretim ve/veya ihracattaki düşüş nedenliyse çok dikkat edilmelidir…

Dış ticaret, bütçe, cari, tasarruf fazlası veren bir ülkede tüketim malı ithalatı­nın artması çoğunlukla refahın göster­gesi sayılıyor…

Borç fazlası veren bir ülkede ise yatı­rım ve ara malı ithalatı, çoğunlukla kal­kınma ve refah için atılan adımları sim­geliyor…

Ya tükettiği kadar üretmeyip, borçla­narak hububat almak?

© Dünya