Dile getirince küçülür belki deriz de kelime, o acıyı taşımaya kalkışan her el gibi, o ağır yükün altında eğilir, çatlar ama vaktin kıvamında susmak haramdır. Ömür uzadıkça azalanların eskittiği bir kefenlik beden içinde Gazze'yi yazmak, bir bakıma Gazze'yi küçültmek olsa da gel gör ki yine de not düşmenin zaruretine mahkumuz. Çünkü kaybolmuşluğun karanlığında susmak, namluya sürülmemiş her sözün patlamasından korkan bir gırtlak ihanetidir.

Zaman, orada artık düz bir çizgi değil. Bir an var; o kadar yoğun, o kadar dolu ki, öncesini ve sonrasını kendi içinde eritiyor. O lahzanın içine şehidin cenneti nasıl sığıyor diye hayret edemeyişimizin tedavisiz felci bu. Sayılı nefeslerle, parçalı bedenleri rakam rakam güncellemeye alıştığımız birkaç turluk hayatın değirmeninde dönen vicdan ezici taşları kalp diye taşıma işi bu.

Kaydı silgiyle değil, en etkili silahlarla silinen yüzbinlerce yeryüzü halifesi.. Nidal, Salah, Mansur, Hifa, Eymen, Meryem, Suad..

İsim, en son direnen şeydir. Beden toprağa karışır, ev enkaza, sokak siluete dönüşür ama isim, bir süre daha havada asılı kalır. Bir annenin kucağında, bir kardeşin hafızasında, bir mezara dikilememiş mahzun taşın üzerinde. Sonra o da yorulur, o da sessizliğe yaslanır. Ve bir isim sessizliğe yaslandığında, dünya uçup gitmiş bir kelebek ağırlığınca hafifler kimse fark etmeden,........

© Doğruhaber