Savaşanın ve savaşılanın aynı kişi olmasını cihadın en büyüğü olarak tanımlayan hadisleri hepimiz biliyoruz. (Beyhaki, ez-Zühd, Tirmizi, Fezailü’l-cihad, 2.) Yalnız savaş meydanının ve iki tarafta yer alan düşmanların savaşının adını sadece “nefisle cihad” kavramına yüklenmiş anlamlarla sınırlamamamız gerekiyor. Çünkü zihnimizle savaş da nefsimizle yaptığımız savaşın kapsamı içindedir.

Konuya giriş mahiyetinde bir noktayı daha nazar-ı dikkate sunmak gerekiyor. Evet, kendinden ayrışmayı başarabilmek oldukça üst düzey güçlü bir zihinsel karakter performansı gerektiriyor. Evet, kendini yenebilmek büyük zaferdir ama ayrışmış kendiliğimizin haklarına riayet etmek de tıpkı dış kötülükle savaşta olduğu gibi ilkeli bir savaş ahlakını gözetmeyi zorlu kılıyor ve kökü yine ayetlerle hadislere dayanıyor. (Buhârî, Savm, 51.)

Öyleyse kendimizle, kendimize vermemiz gereken değeri vermediği için savaş başlatıp kendimizi yenmeliyiz. Çünkü mevcut manzarayı görüp kahrolmamak elde değil!

Aramıza yerleştirilmiş, kandırılmış zihinlerin, alçaklığa alışkın alçaklıklarına alışığız. Uşak ve köle zihinli taklitçi maymunlar gibi eğitimle, medyayla, akademiyle… zihnimize sürekli bir aşağılanmışlık, kendimizden iğreti duygusunu zerk etmeye çalışıyorlar. Ama ya biz, biz çok mu masum kaldık? Doğrusu savaşı onlara değil, kendimizde,........

© Doğruhaber