Geçtiğimiz üç yazımızda, insanın kendisini haklı ve doğru yolda görme eğiliminden söz etmiştik. Kendisini haklı gören insanın, kendi dışında kalanları da çoğu zaman haksız ve yanlış yolda değerlendirdiğini; bütün bunların ise aklını kullanma biçimiyle yakından ilişkili olduğunu ifade etmeye çalışmıştık.

Bu yazımızda, söz konusu yanlılığın insanı nasıl bir düşünce dünyasına hapsettiğini ve ne tür sonuçlar doğurabildiğini anlamaya çalışalım.

Bu satırları yazarken aklıma Aamir Khan'ın meşhur PK filmi geldi.

Filmde Tapasvi adında bir rahibin peşinden giden binlerce insan vardı. Bu insanlar Tapasvi'yi Tanrı'nın yeryüzündeki sesi gibi görüyor, onun söylediklerini sorgulamadan mutlak doğru kabul ediyorlardı. Peki, bir insanın söyledikleri hangi noktada sorgulanamaz bir hakikate dönüşür?

Tapasvi, takipçilerinden sürekli para talep ederken kendisi saraylarda yaşıyor, halkın önemli bir bölümü ise yoksullukla mücadele ediyordu. Buna rağmen insanlar yaptıkları bağışları bir insana verdikleri para olarak değil, inandıkları Tanrı uğruna yaptıkları fedakârlıklar olarak görüyorlardı. Böylece sorgulanması gereken bir insanın talepleri, kutsal bir amacın parçası hâline geliyordu.

Bir adım daha ileri gidelim.

Diyelim ki Tapasvi, Hindistan hükümetiyle karşı karşıya gelsin ve hükümet, Tapasvi ile takipçilerine baskı uygulayarak mallarına ve mülklerine el koysun.

Böyle bir durumda takipçilerinin, "Tapasvi'nin yanlış politikaları yüzünden mallarımızı kaybettik." demeleri ne kadar olasıdır?

Belki de bunun yerine şöyle diyeceklerdir:

"Biz hak yolundayız. Başımıza gelenler, inancımız uğruna ödediğimiz bedellerdir. Her şeyimizi Tanrı'nın........

© Doğruhaber