Bir insan sevdiği biri için ne kadar ileri gidebilir? Amour, sevgi ile acının sınırları arasında bu sorunun tutunabileceği bir cevabın peşindedir. Georges, film boyunca karısının acısını dindirmek için elinden geleni yaparken sevgisi çaresizliğiyle iç içedir. İmge ile gerçekliğin çatışmasını ustaca işleyen Haneke, hafıza ve hayal aracılığıyla sevginin kırılgan ama kaybolmayan yönünü görünür kılar. Bu yapı, Freud’un melankoli kavramı çerçevesinde düşünmeye açılır. Son sahnelerde Georges’un gerçek dünyadaki acı ve zihindeki imge arasında neler yaşadığını görürüz.

ACI, SEVGİ VE ÇARESİZLİK

Georges "Ann’in acısını mı dindirir, yoksa kendi çaresizliğini mi?" İnsan çoğu zaman belirsizliğe ve sonsuz görünen acıya dayanamaz. Haneke burada olumlama yapmaz, izleyiciyi bilinçli olarak gri bir alanda bırakır. Bir insanın yaşama arzusu tükendiğinde, bu ne kadar bir “karar”dır? Anne hayatının rutin akışında son derece güçlü bir kadındır ve bu nedenle hastalığı ne kadar zor olsa da onu aynı mukavemetle karşılar. “Bu şekilde yaşamanın anlamı yok… Daha kötüleşeceğini biliyorum. Bunu neden bize çektireyim?” der. “Hayatımı kolaylaştırmanı istemiyorum” dediğinde Georges’a şunu söyler: “Benim yerime karar verme, benim acımı yönetmeye çalışma, beni bu hâlin içinde yaşatmaya çalışma”. Bu durum yüzeyde bir reddediş gibi görünse de derinlerde çok daha karmaşıktır. Georges, yıllarını birlikte geçirdiği karısının açıkça söyleyemediği, eksik bıraktığı cümlelerini kendi içinde tamamlar.

SEVGİ VE SINIRLARIN KARANLIK YÜZÜ

Anne’in kartpostallarındaki yıldızlar Georges’un çocukluğuyla ilgili anlattığı hikayeyle paralel olarak zihninde birikir; hepsi “kötüyüm” der ve her biri acıya işaret eder. Yoğun bakım artık bir umut değil, yalnızca sürecin uzamasıdır. Anne’in “acıyor” diye inlemeleri Georges’u yavaş yavaş çıkmazın içine sürükler. O, eve giren güvercini incitmeden yakalar, konserde izledikleri sanatçının evlerine getirdiği çiçekleri vakit........

© Dizi Doktoru