Futbolu ben hep bir sığınak olarak gördüm.

Günü ağır, zihni yorgun geçen biri için harika bir deşarj, bir eğlence, saf bir meşgale. Hafta sonu maça gider, omuz omuza bağırtı basar, sevinir, üzülür ve maç bittiğinde hayata dönerdi insan. Ailece oturup ekran başında heyecanlanılan, çocuğa babadan miras kalan tertemiz bir duygu vardı ortada.

Bugünün Süper Ligi ise bu tarifin hiçbirini karşılamıyor.

Bu tespiti dışarıdan, tribünün konforlu ya da şikâyetçi koltuğundan uzaktan uzağa yapmıyorum. Yakın zamanda Süper Lig’de top koşturan, bu endüstrinin kalbinin attığı yerlerden bir kulübün yönetim kurulunda bulundum. Bazı şeyleri masanın diğer tarafında çok daha çıplak gördüm. Nice çarkın nasıl döndüğüne, kararların arkasında hangi hesapların yattığına bizzat şahit oldum. Sezon bitmeden kendi isteğimle çekildim. Neden ayrıldığımı uzun uzun anlatıp maslahat bozacak değilim. Sadece şunu söylemekle yetineyim, bir yerde kendinize "Ben bu masada ne yapıyorum?" diye sormaya başladıysanız, o vicdani muhasebenin cevabını çoktan biliyorsunuzdur.

Kokunun Kaynağı: Sadece Futbol Değil

Bugün herkes fonların patlamasını, finansal balonları ve arkasındaki skandalları konuşuyor. Spora ucundan kıyısından ilgi duyanlar bile o fon meselesinden daha büyük bir dikkatle izliyor olan biteni. Çünkü futboldaki balon da çoktan gümledi ancak, içinden çıkan o ağır koku, rakamlardan, bütçe açıklarından çok daha fazla insanı boğuyor.

Bu ülkede fonlar patlıyorsa, açgözlülük her alanı esir almışsa, kural tanımamazlık, bencillik ve sahtekârlık bu kadar olağanlaşmışsa, sporda her şeyin güllük gülistanlık gideceğini mi sanıyordunuz?

Spor, bu ülkenin karmaşasından ve çürümüşlüğünden bağımsız bir ada mı?

Yazışmalara, telefon kayıtlarına, ortalığa dökülenlere hepimiz şahit olduk. Astığı astık, kestiği kestik bir düzen kurulmuş. Tehditler, pervasızlıklar, vurdumduymazlıklar havada uçuşuyor. Ardından yargı devreye girdi, operasyonlar ve........

© Diriliş Postası