Perdede gördüğümüz şey artık bir olay değil, tanıdık bir boşluk. Karakterler konuşuyor, yürüyor, bakıyor… Sonra film bitiyor. Hayat gibi. Asıl travma burada başlıyor. Hiçbir şey olmamış anların, içimizde biriktiğini fark ediyoruz.

Bu yeni sinema dili “hikâye” peşinde değil. Tanıklık peşinde. Büyük dönemeçler yerine küçük tereddütleri büyütüyor. Karakter karar verdiğinde rahatlamıyoruz, daha çok........

© Diriliş Postası