İnsan bu dünyaya ağlayarak gelir; çevresindekiler ise sevinçle karşılar onu.

Ama nasıl uğurlanır, nasıl bu dünyaya veda eder?

Modern hayat, insana kattığından çok daha fazlasını alıp götürüyor; verdiği konfor, çaldığı huzurla asla kıyaslanamaz.

Konfor büyüdü, yakınlık eridi; evler genişledi, yürekler daraldı, mesafeler kısaldı ama insanlar birbirinden uzaklaştı.

Bir zamanlar ölüm, mahrem ve mukaddes bir andı; yakınlar başucunda toplanır, dudaklarda Kur'an sesleri, gönüllerde dua tüterdi.

O uğurlama, salt bir vedadan ibaret değildi; ruhun bu fani dünyadan öbür dünyaya geçişine şahitlik eden, onu onurlandıran bir vefa töreniydi.

Ölüm de bir öğretmendi o günlerde; çocuklar görür, büyükler hisseder, herkes anlardı faniliğin ağır ama arındırıcı hakikatini.

Bugün ise o kapı, soğuk koridorlarda, steril........

© Diriliş Postası