İnsanın kendini Allah’tan başkasına bağlaması özgürlüğünün sonudur. Puta, insana, ırka, sınıfa, mala tapıcılık yalnız ve yalnız Allah’a tapmayla sona erer. Bu anlamda dirilişe ermek özgürlüğe ermektir. Materyalist kafayla dirilişe eremezsiniz.

Sezai Karakoç, sadece bunu bilmeyi yeterli görmüyor, yaşamayı da öneriyor ve diriliş muştusunun tanımını ahiretin dünyamıza yeniden doğuşu şeklinde yapıyor.

Sezai Karakoç bu coğrafyanın bağrından çıkmış bir şair, bir yazar… Onun ruh dünyasını anlayabilmek için eserlerini dikkatle okuyup analiz etmek, onu çözebilmek için hissetmek gerekir. “Diriliş Muştusu” için bir ilkeler kitabıdır diyebiliriz. Yazar, okuyucusunu dirilişe; yani yeniden var olmaya, varlığının farkına varmaya doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Diriliş son noktadır, diriliş yaşamaktır; hatta diriliş yaşamaya başlamaktır. Diriliş, yazarın ifadesiyle çocuğun elindeki meşaledir. O meşale İstanbul’u, Bingazi’yi, Kahire’yi, Mekke’yi ve tüm İslâm beldelerini kuşatacak, aydınlatacak; ruhları diriltecektir. Yazar dirilişle yeniden doğmayı, en başından söz vermeyi, kulluğun ilk kuralını yerine getirmeyi hatırlatıyor.

Dirilişe giden yol eleştiriden geçer. Sorma, sorgulama fakat anlama arayışıyla araştırma ve daha doğrusu tecessüsle somutlaşan biçim sonunda........

© Diriliş Postası