Türkiye, yaklaşık yarım asırlık PKK sorununda kritik bir eşiğe geldi. Abdullah Öcalan’ın silah bırakma ve örgütün feshedilmesi çağrısının ardından başlayan yeni dönemde artık temel soru, PKK’nın gerçekten ve geri dönülmez biçimde nasıl tasfiye edileceği.

Dünyada IRA, ETA, FARC, GAM ve MILF gibi uzun yıllar devletlerle çatışmış örgütlerin silahlı faaliyetlerini sona erdirmesine ilişkin önemli örnekler var. Ancak ilk tespiti yapmak gerekiyor:

PKK’nın birebir karşılığı olan bir örgüt, Türkiye’deki sürecin de birebir kopyası yok.

Üstelik PKK, bu örneklerin önemli bölümünden farklı olarak yalnızca Türkiye sınırlarında faaliyet gösteren bir yapı değil. Irak ve Suriye’deki varlığı ve bağlantılı yapılanmaları nedeniyle mesele yalnızca silah bırakılması değil, örgütsel kapasitenin bütünüyle ortadan kaldırılmasıdır.

IRA: EN ÇOK BENZETİLEN MODEL

PKK denildiğinde ilk akla gelen örnek Kuzey İrlanda’daki IRA’dır.

1998 Hayırlı Cuma Anlaşması ile IRA’nın silahsızlanması ve siyasi mücadelenin öne çıkması sağlandı. Silahların kullanım dışına çıkarılması bağımsız uluslararası bir komisyon tarafından doğrulandı.

PKK süreciyle temel benzerliği silahlı mücadelenin yerine siyasetin geçirilmesi fikridir.

Ancak önemli bir fark bulunuyor. Kuzey İrlanda süreci İngiltere ve İrlanda’nın taraf olduğu, anayasal statüden yönetime kadar çok geniş düzenlemeler içeren uluslararası nitelikli bir anlaşmaydı.

Türkiye’nin mevcut süreci ise açıklanmış haliyle üniter devlet yapısını değiştiren böyle bir anlaşmaya dayanmıyor.

Dolayısıyla “Türkiye IRA modelini uyguluyor” demek doğru değil.

FARC: SİLAHI BIRAK, SİYASETE GİR

Kolombiya’daki FARC, yarım asrı aşan çatışmanın ardından 2016’da devletle anlaşmaya vardı.

Örgüt silahlarını bıraktı, mensuplarının önemli bölümü sivil hayata geçti ve siyasi mücadele demokratik sistem içerisine taşındı.

PKK açısından FARC'ın verdiği en önemli ders ise silahsızlanmanın........

© Diriliş Postası