Değerli dostlar, değerli okuyucular;

Beşiktaş JK zor günlerden geçiyor. Zaman zaman kırılıyor, zaman zaman öfkeleniyor, zaman zaman da kendi evlatlarını acımasızca sorguluyor. Ancak büyük camiaları ayağa kaldıran şey; en zor dönemde gösterilen sabır, birlik ve vefadır.

Son oynanan Türkiye Kupası yarı finalinde Konyaspor karşısında alınan mağlubiyet sonrası oluşan hava, ne yazık ki bir kesim tarafından ölçüsüz bir öfkeye dönüştürüldü. Oysa sahaya bakıldığında; mücadele eden, isteyen, pozisyona giren bir Beşiktaş vardı. İki top direkten döndü. Futbol bazen santimlerle belirlenir. O direğe çarpan toplar ağlarla buluşsaydı bugün aynı insanlar Sergen Yalçın’ı alkışlamayacak mıydı? Bir maç üzerinden bir hocayı değersizleştirmek hangi vicdana, hangi futbol aklına sığar?

Maç sonunda Sergen hocaya tribünden su şişesi fırlatılması ise kabul edilebilir bir tavır değildir. Eleştiri yapılır, tepki gösterilir, fikir söylenir… Ama Beşiktaş’ın evladına saygısızlık yapılmaz. Hele ki bu arma için futbolculuğunda da teknik adamlığında da mücadele etmiş bir isme karşı hiç yapılmaz.

Üstelik unutulan çok önemli bir gerçek var. Serdal Adalı ve Sergen Yalçın, kusursuz bir yapı devralmadılar. Finansal ve sportif açıdan ciddi eleştiriler alan bir dönemin ardından bu kulübü ayağa kaldırmaya çalışıyorlar. Borç yükü, kırılmış takım psikolojisi, yanlış transferlerin bıraktığı mali tablo… Bunların hepsi ortadayken kimse sihir beklememelidir. Büyük dönüşümler bir gecede olmaz.

Transfer yapmak için para gerekir. Üst düzey futbolcu almak için ekonomik güç gerekir. Buna rağmen Serdal başkan ve Sergen hoca “flaş” değil doğru transferler yapmaya çalıştı. Gelecek vaat eden, mücadele eden, potansiyeli olan isimlere yöneldiler. Çünkü bugün Beşiktaş’ın ihtiyacı sadece yıldız değil; aidiyet duygusu taşıyan savaşçı bir kadrodur.

Açık konuşalım; bugün Beşiktaş camiasını, tribün psikolojisini, bu formanın ağırlığını, bu taraftarın beklentisini Sergen Yalçın’dan daha iyi bilen kaç teknik adam vardır? Bu kulübe aşık, bu........

© Diriliş Postası