Evin kapısı yumruklanıyordu, ne olduğunu anlamadan kapıya koştum. Kapıyı açmamla Özgür Özel, Ali Mahir Başarır, yanlarında tanımadığım bir kişi daha. Alacakaranlıkta üç kızgın adam.

Özgür bey içeriye iteledi beni, yakama sarıldı; “Sen kim oluyorsun da bizi eleştirip hakkımızda yazılar yazıyorsun çetinnn, çetinnnn” diye bağırıyordu. Yanında gaza gelen Ali Mahir’ in yumruğuyla yere serildiğimi hatırlıyorum. Tam “dinleyin beni” diyecektim ki bunların bir rüya, kâbus olduğuyla yüzleştim. Uyandığımda terden sırılsıklam olmuşum, bu karabasandan ancak sert bir kahve normal hayata dönmemi sağladı.

Güne böyle bir rüyayla başlamanın içsel gerginliği bir süre devam etti. Hayıflandım ara ara gülümsedim “herkesin rüyasına ışıltılı kadınlar girer bizim şansımıza bu siyasiler düştü” diye gülene kadar epey süre kendime gelemedim.

Akşam saatleri, dışarıdaki birkaç işimi halledip, mahalle esnaflarının arasından eve doğru ilerlerken kapının önünde oturan kasap Ahmet ustayla karşılaştım. Çocukluğumun geçtiği mahallenin en eski esnafıdır. Babamdan yadigâr bu mahallede nefes alırım ara sıra. Ahmet usta önünde sehpa, üzerinde tavla, belli ki karşısına oturtacak birini aranıyordu, bunu hissettiğim için fazla oralı olmadan selam verip önünden geçiyordum ki; “Yazar Bey vallahi hiç kaçma, tavla oynamadan bırakmam” dedi, sigaradan sararmış bıyıklarının altından gülümsüyordu. Nezaketen oturdum, derdim, “usta benim tavla ile pek aram yok” demek. Ben bunu demeye çalışırken biz tavla oynamaya başlamışız, hatta bir mars olmuşum, “ustam ben bilmiyorum pek” dediğimde de iki mars, bir oyun beş sıfır yenilmişim.

“Ee ustam ben sana dedim bilmediğimi ama” derken usta lafa girdi gevrek gevrek gülme eşliğinde; “yazarım sen bu tavla işini öğren öyle gel” Belli ki Ahmet usta bir gün önce sağlam yenilmiş, yenilginin hırsını da başkasından çıkarmak için beklerken oltaya ben düşmüşüm. “Bu akşam gazeteye yazı yazmam lazım bir günde bu kadarı bana........

© Diriliş Postası