Ülkü Menşure Solak yazdı;

Özgürlük tiyatrosu sahnede!

Siz de görüyorsunuz, son zamanlarda Kuzey Kafkasya’nın Türkiye diasporasında büyük bir hareketlilik var. Haberlerin, olayların hızına, akışına yetişilmiyor. Bir bakıyorsunuz heyetler Çeçenistan’a yolculanmış, bir bakıyorsunuz Şeyh Şamil büstü açılmış, peşinden videolar geliyor, karşılıklı açıklamalar, açıklamalara yanıtlar ve yanıtlara yanıtlar.

Kabul etmek gerekir; Türkiye Dağıstan ve Çeçen diasporaları yüz yılı aşkın süredir müstakil bir varlık göstermiyorlardı. Bu durum bütüncül bir yapıdaki Kuzey Kafkas Derneklerinin içinde olmalarından ya da buna ihtiyaç duymamalarından olabilir. Çeçen diasporası 1994 Çeçenistan’ın işgali sırasında başlayan üçüncü göç dalgasıyla gelen mültecilerin de etkisiyle müstakil dernekleşmeye başladıysa da bu yapıların bilindik Adiğe- Abhaz veya Kafkas derneklerine benzemedikleri açıktır. Son savaşın ve Federasyon’daki insan hakları ihlallerinin neden olduğu “insani yaşam hakkı olarak göç”ün oluşturduğu yeni İnguş, Dağıstan ve Çeçenistan diasporalarının kendi içlerinde elbette bir dayanışması var, fakat 160 yıl önce Anadolu’ya gelmiş, yerleşmiş, kök salmış ilk diaspora gibi değil. Sürekli iyi ilişkilerden bahsediyoruz. İyi ilişkiler, ilk etapta diaspora içerisinde olmalıdır. Bütün evlatlarını savaşta yitirmiş ve kendi de canını kurtarmak zorunda kalmış bir babanın, yetim bir çocuğun kalbinin burkulduğu yerde, öncelikli hatır kimin hatrıdır? Yetimin gözyaşı üzerine hangi saadet kurulabilir? En çok otuz yıl önce vatanından ayrılmak zorunda kalmış yüzlerce aile hala desteğe ihtiyaç duyarken, milli birliğin ilk adımı ne olmalıdır? Onları yok saymak, fikirlerini, duygularını görmezden gelmek, onların gözyaşı kurumadan refah ve birlik hayal etmek mümkün olamaz. Biz insansak, biz Kafkasyalıysak tabii. Yoksa zamanenin bencil insanları için bunlar yapılabilir şeyler. “Biz öyle değiliz” demek istiyorum. Değiliz, değil........

© Dikgazete.com