NATO / OTAN - ODİN’İN KALKANI: MİTOLOJİK VE STRATEJİK KODLAR

(5 dilde yazılmıştır)

Bu makalede ‘Kuzey Atlantik İttifakı’nı’ (OTAN - NATO) farklı bir pencereden tüm aydın zihinlere yazmayı hedefledim. Okuyacaklarınız belki de ilk defa derli toplu şekilde özet olarak kaleme alınmış olacak. Çok şaşıracaksınız...

OTAN-NATO'yu anlamak için Soğuk Savaş belgelerine veya brifing odalarındaki teknik jargonlara bakmak yeterli değildir. Bu örgüt, bir savunma paktı olmanın çok ötesinde, Cermen ruhunun kolektif hayatta kalma içgüdüsünün tezahürüdür. Eğer bu ittifakı bir mitolojiye indirgersek, NATO’nun ruhu, tek gözünü bilgelik uğruna feda etmiş, kargaları (Hugin ve Munin) ile dünyayı gözetleyen, iki kurdu (Geri ve Freki) ile savaşan Tanrı Odin’dir. Odin nasıl Ragnarok’u (Tanrıların Savaşı) engellemek için devleri ve kaosu dizginlemeye çalıştıysa, NATO da tarih boyunca Avrasya bozkırlarından yükselen “kaos tanrılarını” (önce Çarlık, sonra Sovyetler, şimdi ise yeniden yükselen Doğu) dizginlemek için kurulmuş ilahi bir kalkandır.

İşte bu derin ve stratejik makale, NATO’nun kronolojik evrimini, Odin’in mitolojik arketipleri üzerinden okuyacaktır.

Ginnungagap’tan Çıkış (1945-1949) – Yeni Düzenin Doğuşu:

Mitolojik Karşılık: Ginnungagap, İskandinav mitolojisinde buz ve ateşin çarpıştığı, hiçliğin uçurumudur. II. Dünya Savaşı’nın yıkıntıları işte bu uçurumdur.

1945’te Avrupa, fiziksel ve ahlaki bir hiçlikti. Ancak bu hiçliğin ortasında, doğuda devasa bir buz devi olan Ymir (Sovyetler Birliği) yükseliyordu. Batılı devletler, tıpkı Odin’in Ymir’i öldürüp onun bedeninden dünyayı inşa etmesi gibi, bu kaostan yeni bir düzen inşa etmek zorundaydı.

4 Nisan 1949’da imzalanan Kuzey Atlantik Antlaşması’nın 5. Maddesi (Bir saldırı hepsine saldırıdır), Odin’in mızrağı Gungnir’dir. Bu mızrak, fırlatıldığında asla hedefini şaşırmaz; tıpkı NATO’nun kolektif savunma kararlılığı gibi. Bu dönemde NATO, Odin’in Valhalla’sı gibi, sadece seçkin savaşçıları (demokratik ülkeleri) bünyesine katarak, tanrısal bir elit kulüp haline geldi.

Yggdrasil’in Kökleri ve Soğuk Rüzgarlar (1949-1991) – Varlık Mücadelesi

Yggdrasil, dünyanın eksenidir; dokuz alemi birbirine bağlayan devasa bir dişbudak ağacı. NATO’nun bu dönemdeki varlığı, Yggdrasil gibi üç derin köke sahiptir: Askeri Güç (Amerika), Ekonomik Yeniden İnşa (Marshall Planı) ve Demokrasi (Avrupa Birliği’nin çekirdeği).

Bu dönemde Odin (OTAN) - NATO, iki temel düşmanla karşı karşıyadır:

Dev Jörmungandr (Orta Dünya Yılanı): Bu, Sovyetlerin nükleer başlıklı füzeleri ve Varşova Paktı’ydı. Çevreleyen okyanus gibi tüm Avrupa’yı sarmıştı.

Kurt Fenrir (Doğu Bloku’nun konvansiyonel orduları): Durdurulamaz açlığı ve yıkımı temsil ediyordu.

Dikkat ederseniz Odin ile başlayan her cümlenin arkasına “OTAN” ekliyorum. Çünkü, mitolojik kaynaklarda Odin’in diğer adı OTAN’dır. Günümüzde Nato zirvelerinde boy fotoğrafı çektiren liderlerin arkasında; mitolojik tanrılarının isimlerini yazdıkları Cermen halklarının liderleri yer alır.

Bendeniz yazımı yazmaya devam edeyim...

NATO’nun cevabı, Odin’in Einherjer (Valhalla şövalyeleri) ordusunu çağırması gibi, Almanya’nın yeniden silahlandırılması (1955) ve Nükleer Caydırıcılık doktrini oldu. Bu dönemin stratejik mitolojisi, “Karşılıklı Güvenceli Yıkım” (MAD) üzerine kuruluydu; yani Odin, eğer Fenrir ısırırsa, dünyanın sonunun (Ragnarok) geleceğini biliyordu. Bu yüzden savaş değil, dengenin tehdidi ile ayakta kaldı.

Bu arada Cermenlerden kısaca da bahsetmekte fayda var. Nedeni ise dünyadaki Cermen kavimleri kendi güvenlik ve çıkarları için ‘Kuzey Atlantik İttifakı’nı’ (OTAN - NATO) kurmuşlardır.

Cermenler, bugünkü Almanya, Avusturya ve İskandinavya coğrafyasında ortaya çıkan ve Avrupa Hun İmparatorluğu'nun yol açtığı Kavimler Göçü ile kıtaya yayılan bir halk grubudur. Günümüzdeki Alman, İngiliz, Hollandalı ve İskandinav milletlerinin temel atası sayılırlar. Günümüzde Almanca, İngilizce, Felemenkçe ve İskandinav dilleri Cermen dil ailesine aittir. Bu dilleri kullanan ve sahiplenen milletler kendi atalarını Cermen olarak tanımlarlar.

Bu bilgiyi de verdikten sonra makalemize devam edelim...

Cermen mitolojisinde Baldr, en güzel ve parlak tanrıdır. Ancak Loki (hilekarlık) onu öldürtmüştür ve Baldr, Hel’in (ölüm diyarı) karanlığına gömülmüştür.

Sovyetler Birliği’nin çöküşü (1991), NATO için neredeyse Baldr’ın Dirilişi idi. Batı, “Tarihin Sonu” ilan etti. NATO, Odin’in kendi kendini sorguladığı bir döneme girdi. Artık düşmanı (Fenrir) yoktu; amaçsız kalmıştı.

Bu dönemde NATO, bir “barış gücü” olarak Balkanlar’a (Bosna, Kosova) müdahale etti. Bu, Odin’in sadece savaşçı değil, aynı zamanda bir şaman olarak arabuluculuk yapma rolüydü. Ancak bu dönem, NATO’nun en büyük stratejik hatasını da doğurdu: Rusya’yı dışlamak. Tıpkı Odin’in, Loki’yi cezalandırmak için onu zincirlemesi gibi, NATO’nun doğuya genişlemesi (Polonya, Baltık, Romanya) yeni bir Loki’yi (Vladimir Putin’in Rusyası) uyandırdı. 2008 Bükreş Zirvesi’nde Ukrayna ve Gürcistan’a verilen “gelecekte üyelik” sözü, Loki’nin zincirlerinden kurtulup Ragnarok’u başlatmasının fitiliydi.

Ragnarok’un Gölgesi (2014-Günümüz) – Odin’in Savaşçı Ruhuna Dönüş

Ragnarok, tanrıların öleceği, dünyanın yanacağı ve yeniden doğacağı kıyamettir.

2014’te Kırım’ın ilhakı ve 2022’de Ukrayna’nın tamamına yönelik işgal, Ragnarok’un başlangıç ateşidir. Bu noktada NATO, Odin’in savaş çığlığı olan “Kolektif Savunma”ya (5. Madde) sımsıkı sarılır. İsveç ve Finlandiya (İskandinavya’nın kadim savaşçıları), yüzyıllık tarafsızlıklarını bir kenara bırakarak, tıpkı Valhalla’ya gelen yeni Einherjer’ler gibi NATO’ya katılırlar.

Bugün NATO, Odin’in en karanlık kehanetiyle yüzleşmektedir: Fenrir, Jörmungandr ve Surt (Ateş Devleri) aynı anda saldırmaktadır. Bu, hibrit savaş, siber saldırılar, enerji silahlandırma ve nükleer tehdittir. Odin (OTAN) - NATO’nun yanıtı, tek gözüyle (istihbarat) ve kargalarıyla (gelişmiş gözetim teknolojileri) dünyayı izlemek; ancak asıl silahı, mızrak Gungnir’in (nükleer caydırıcılık) yanına, Thor’un çekici Mjölnir’i (yüksek hassasiyetli konvansiyonel güç) ve Freya’nın büyüsünü (dezenformasyonla mücadele ve psikolojik savaş) eklemektir.

NATO, bir antlaşma metninden ibaret değildir. Odin’in (OTAN’ın) ölümsüz ruhu gibi, sürekli ölüp yeniden dirilen bir kolektif iradedir. Mitolojide Odin, Ragnarok sırasında Fenrir tarafından yutulur. Ancak bu, onun yok oluşu değil; bilgelik ağacı Yggdrasil’in tohumlarını dünyaya saçışıdır.

NATO’nun geleceği, askeri üstünlüğe değil, anlatıyı yeniden kazanmasına bağlıdır. Eğer Odin (OTAN) gibi kendini sürekli bilgi uğruna feda edebilirse (adaptasyon ve dönüşüm), Atlantik’in ötesindeki bu ittifak, sadece bir savunma mekanizması değil; tıpkı Cermen mitolojisinde olduğu gibi, özgürlük ve düzen tanrılarının son kalesi olarak anılacaktır.

Ancak unutulmamalıdır: Mitolojide tanrılar, kibirlerinden dolayı yıkılmıştır. NATO’nun tek gerçek düşmanı, dışarıdaki devler değil; kendi içindeki Nibelung’ların (uyumsuzluk ve çıkar çatışmalarının) lanetidir. Odin’in en büyük bilgeliği, yalnız olmadığını bilmesidir. NATO da ancak “Kuzey’in ruhu”nu koruyarak, yani dayanışmayı mitolojiden stratejiye çevirerek hayatta kalacaktır.

Yukarıdaki yazmış olduğum metne Türkiye’yi eklememiz şarttır. Çünkü mitolojik bu yorumumda eksik tek parça vardır. Oda Türkiye’dir.

Onu da şu şekilde yorumlamak lazım gelir...

Ginnungagap’tan Çıkış – Anadolu’nun Çağrısı (1952)

Cermen mitolojisinde tanrıların dünyası Midgard (Orta Dünya) ile devlerin dünyası Jotunheim arasında köprüler vardır. Ancak bu köprülerin en tehlikelisi, hiçbir tanrının tam olarak hâkim olamadığı kaotik boğazlardır.

1952’de NATO, Akdeniz’in sularında yeni bir Einherjer (savaşçı) çağırdı: Türkiye. Türkiye'nin ittifaka katılımı, Odin’in kendi soyundan olmayan bir devi (Anadolu’nun kadim Hitit, Roma, Bizans ve Selçuklu ruhlarını) yanına almasıydı. Stratejik olarak bu, NATO’nun güney kanadını kapatmak ve Sovyetlerin sıcak denizlere inmesini engellemek içindi. Mitolojik olarak ise Türkiye, Odin’in iki kurdunun (Geri ve Freki) yerine geçen Bozkurt’tu; vahşi, öngörülemez ama sadıktı.

Ragnarok’un Gölgesi – Türkiye, Fenrir’le Odin Arasındaki Savaşçı

Cermen destanlarında Fenrir (Kurt) zincirlerinden kurtulduğunda, onu durdurmak için tanrı Tyr’ın (Savaş ve Adalet Tanrısı) elini feda etmesi gerekir. Türkiye, NATO içinde tam olarak Tyr’ın rolünü oynamıştır: Bedel ödeyerek, kan dökerek ama asla kalkanını indirmeyerek.

1962 Küba Krizi ve Çokuluslu Müdahale: Türkiye’deki Jüpiter füzeleri, tıpkı Odin’in asası Gungnir gibi, Sovyetlerin gözünü korkutmuştur. Ancak Türkiye burada bir “fedakârlık kurbanı” olmuş; füzeler kaldırılmış ama ittifaka olan bağlılığı hiç sarsılmamıştır. Bu, Tyr’ın kurt Fenrir’e kolunu kaptırması ile eşdeğerdir.

1974 Kıbrıs ve Ambargo Dönemi: Bu dönemde NATO’nun Avrupalı tanrıları (özellikle Yunanistan ve Fransa) Türkiye’yi “kutsal halka”nın (ittifakın) dışına itmeye çalıştı. Ancak Odin (OTAN) - NATO, boğazların (Çanakkale ve İstanbul) jeostratejik önemini bildiği için, Türkiye’yi asla gözden çıkarmadı. Tıpkı Odin’in, Loki’yi (kargaşa tanrısı) bile bazen yanında tutması gibi.

Soğuk Savaş Sonrası (1990’lar): Türkiye, NATO’nun Baldr (ışık tanrısı) olma hayalini sürdürdüğü dönemde, aslında ittifakın en “karanlık” ama en “gerçekçi” yüzü oldu. Irak’ın kuzeyinde, Kafkasya’da ve Balkanlar’da NATO’nun gözü kulağı oldu. Mitolojide Odin’in iki kargası Hugin (Düşünce) ve Munin (Hafıza) vardı; Türkiye, NATO için üçüncü karga oldu: "Velin" (Uyanıklık). Çünkü Türkiye, terörle, göç dalgalarıyla ve Ortadoğu’nun ateşiyle ilk yüzleşen sınır karakoluydu.

Türkiye’nin İkilemi – Odin’in Laneti mi, Armağanı mı?

Odin (OTAN) - NATO içindeki Türkiye, en derin stratejik çelişkiyi temsil eder:Türkiye, Cermen ittifakının "Rus düşmanlığı" ile kendi jeopolitik çıkarları (örneğin enerji hatları, Montrö Boğazlar Sözleşmesi ve Kafkas dengeleri) arasında sıkışmıştır. Bu, tam olarak Odin’in Ragnarok kehanetini bilmesine rağmen, devlerle (Rusya) gizli anlaşmalar yapmasıdır.

2022 Ukrayna Savaşı’nda Türkiye’nin oynadığı rol (Tahıl Koridoru, esir takasları, İstanbul müzakereleri), Odin’in (OTAN) şaman yönünün tezahürüdür. Türkiye, savaşan iki tarafı (Slav devleri ve Cermen tanrıları) bir araya getirip onlara "Midgard’ı (dünyayı) yakmayın" diyebilen tek üyedir. Bu, NATO’nun resmi doktrininde yoktur; bu, Türkiye’nin mitolojik büyücülük yeteneğidir.

Türkiye – Odin’in Kayıp Gözü

Makalemin asıl sonucuna eklenecek en kritik cümle şudur:

Eğer NATO Odin (OTAN)ise, Türkiye onun bilgelik uğruna feda ettiği o tek gözdür. Odin, gözünü Mimir’in kuyusuna (bilgi kaynağına) bıraktı; NATO ise stratejik derinliğini ve Doğu’yu okuma yeteneğini Türkiye’ye emanet etti. Türkiye olmadan NATO, tek gözü kör ve yalnızca Batı’ya bakan bir devasa bedendir. Ancak bu beden, Türkiye’nin bozkır ruhu ve boğazlardaki demir yumruğu ile hem doğuyu hem batıyı aynı anda görebilir.

Türkiye’nin NATO içindeki geleceği, Fenrir’in (Doğu tehditleri) zincirlerini kırmak ile Odin’in (OTAN) (Batı demokrasisi) kuralları arasında bir ip cambazlığıdır. Türkiye, eğer bu ipi koparmazsa, Ragnarok’tan sonra yeni dünyayı inşa edecek olan tek tanrı olarak anılacaktır. Çünkü Cermen mitolojisinde Ragnarok’tan sonra hayatta kalan tek tanrı Vidar’dır (Sessizlik ve İntikam Tanrısı). Türkiye, NATO’nun Vidar’ıdır: Çok konuşmaz, hamlelerini gizli yapar, ancak dünya yandığında en sağlam çizmesiyle (ordusu ve caydırıcılığıyla) kaosun üzerine basar ve yeni çağı başlatır.

Emrah Bekçi, dikGAZETE.com

NATO / OTAN – ODIN’S SHIELD: MYTHOLOGICAL AND STRATEGIC CODES

In this essay, I have aimed to present the ‘North Atlantic Treaty Organisation’ (NATO – OTAN) to all enlightened minds through a completely different lens. What you are about to read may very well be the first time these ideas have been compiled so succinctly in a single summary. You will be astonished...

And so, let us begin...

To understand NATO, it is not enough to consult Cold War documents or the technical jargon of briefing rooms. This organisation is far more than a mere defence pact; it is the very manifestation of the Germanic collective instinct for survival. If we reduce this alliance to a mythology, then the soul of NATO is none other than Odin – the god who sacrificed one of his eyes for wisdom, who surveys the world with his ravens (Hugin and Munin), and who wages war with his two wolves (Geri and Freki). Just as Odin sought to restrain the giants and chaos to prevent Ragnarök (the Twilight of the Gods), NATO was established as a divine shield to restrain the “gods of chaos” rising from the steppes of Eurasia – first Tsarist Russia, then the Soviets, and now a resurgent East.

This deep and strategic essay will read NATO’s chronological evolution through the mythological archetypes of Odin.

The Emergence from Ginnungagap (1945–1949) – The Birth of a New Order

Mythological Correlate: Ginnungagap is the abyss of void in Norse mythology, where ice and fire collided. The ruins of the Second World War were precisely that abyss.

In 1945, Europe was a physical and moral void. Yet, in the midst of this nothingness, a colossal ice giant named Ymir (the Soviet Union) was rising in the East. The Western powers, just as Odin slew Ymir and fashioned the world from his body, had to construct a new order from this chaos.

The 5th Article of the North Atlantic Treaty, signed on 4 April 1949 – "An attack against one is an attack against all" – is Odin’s spear, Gungnir. This spear, once thrown, never misses its mark; precisely like NATO’s collective defence resolve. In this period, NATO, much like Odin’s Valhalla, became a divine, elite club, admitting only the choicest warriors (the democratic nations).

The Roots of Yggdrasil and the Cold Winds (1949–1991) – The Struggle for Existence

Yggdrasil is the axis of the world; the great ash tree that binds the nine realms together. NATO’s existence during this period, like Yggdrasil, was anchored by three deep roots: Military Power (America), Economic Reconstruction (the Marshall Plan), and Democracy (the nucleus of the European Union).

During this era, Odin (NATO) faced two fundamental enemies:

The Great Serpent Jörmungandr (the Midgard Serpent): This was the Soviet Union’s nuclear-tipped missiles and the Warsaw Pact. Like the serpent that encircles the ocean, it had coiled itself around all of Europe.

The Wolf Fenrir (the Eastern Bloc’s conventional armies): This represented insatiable hunger and destruction.

If you pay close attention, I append “NATO” after every sentence that begins with Odin. Why? Because in mythological sources, one of Odin’s other names is Óðinn – and the phonetic resonance with OTAN is no coincidence. Today, behind the leaders who pose for the group photographs at NATO summits stand the leaders of those very Germanic peoples who inscribed the names of their mythological gods into history.

Now, let me continue with my writing...

NATO’s response was to summon Odin’s army of Einherjar (the warriors of Valhalla) – which took the form of West Germany’s rearmament (1955) and the doctrine of Nuclear Deterrence. The strategic mythology of this period was built upon “Mutually Assured Destruction” (MAD). In other words, Odin knew that if Fenrir bit, the end of the world (Ragnarök) would follow. For this reason, he survived not through war, but through the threat of balance.

At this juncture, it is worth briefly mentioning the Germanic peoples. The reason is simple: the Germanic tribes of the world established the ‘North Atlantic Treaty Organisation’ (NATO – OTAN) for their own security and interests.

Who are these nations?

The Germanic peoples are a group that emerged in the geography of modern-day Germany, Austria, and Scandinavia, and spread across the continent during the Migration Period, triggered by the European Hunnic Empire. They are considered the primary ancestors of today’s German, English, Dutch, and Scandinavian nations. Today, German, English, Dutch, and the Scandinavian languages all belong to the Germanic language family. The nations that use and claim these languages define their ancestors as Germanic.

With that knowledge duly noted, let us continue with our essay...

The Gates of Valhalla and the Lost God (1991–2014) – The Illusion of the End of History

In Germanic mythology, Baldr is the most beautiful and radiant of the gods. Yet Loki (the trickster) caused his death, and Baldr was consigned to the darkness of Hel (the realm of death).

The collapse of the Soviet Union (1991) was, for NATO, almost the Resurrection of Baldr. The West declared the “End of History.” NATO entered a period where Odin began to question himself. The enemy (Fenrir) was no more; it had become aimless.

During this period, NATO intervened in the Balkans (Bosnia, Kosovo) as a “peacekeeping” force. This was Odin’s role not merely as a warrior, but as a shaman and mediator. However, this era also gave rise to NATO’s greatest strategic error: the exclusion of Russia. Just as Odin chained Loki to punish him, NATO’s eastward expansion (Poland, the Baltics, Romania) awakened a new Loki – Vladimir Putin’s Russia. The promise of “future membership” given to Ukraine and Georgia at the 2008 Bucharest Summit was the very fuse that allowed Loki to break his chains and set Ragnarök in motion.

The Shadow of Ragnarök (2014–Present) – Odin’s Return to the Warrior Spirit

Ragnarök is the apocalypse in which the gods perish, the world burns, and is reborn anew.

The annexation of Crimea in 2014 and the full-scale invasion of Ukraine in 2022 are the opening fires of Ragnarök. At this point, NATO clings firmly to Odin’s war cry: Collective Defence (Article 5). Sweden and Finland – the ancient warriors of Scandinavia – cast aside centuries of neutrality and join NATO, much like new Einherjar arriving at Valhalla.

Today, NATO confronts Odin’s darkest prophecy: Fenrir, Jörmungandr, and Surtr (the Fire Giants) are attacking simultaneously. This manifests as hybrid warfare, cyberattacks, energy weaponisation, and nuclear threats. Odin’s (NATO’s) response is to survey the world with his single eye (intelligence) and his ravens (advanced surveillance technologies). Yet his ultimate arsenal now adds, alongside the spear Gungnir (nuclear deterrence), Thor’s hammer Mjölnir (high-precision conventional force) and Freya’s magic (countering disinformation and psychological warfare).

Conclusion: The Birth of a New Mythos

NATO is not merely a treaty text. Like Odin’s immortal spirit, it is a collective will that constantly perishes and is reborn. In mythology, Odin is swallowed by Fenrir during Ragnarök. Yet this is not his extinction; it is the scattering of the seeds of the world-tree Yggdrasil across the cosmos.

NATO’s future depends not on military supremacy, but on reclaiming the narrative. If, like Odin, it can continually sacrifice itself in pursuit of knowledge (adaptation and transformation), then this alliance beyond the Atlantic will be remembered not just as a defence mechanism but, just as in Germanic mythology, as the final bastion of the gods of freedom and order.

However, it must never be forgotten: in mythology, the gods were undone by their own hubris. NATO’s true enemy is not the giants without, but the curse of the Nibelungs within – the dissonance and conflicting interests. Odin’s greatest wisdom was knowing that he was not alone. NATO, too, will survive only by preserving the Spirit of the North – that is, by transmuting solidarity from myth into strategy.

Mandatory Addition: Türkiye – The Missing Piece of the Mythological Puzzle

The text above simply must include Türkiye. For in this mythological interpretation of mine, there is but one missing piece: Türkiye.

It must be interpreted as follows:

The Emergence from Ginnungagap – Anatolia’s Call (1952)

In Germanic mythology, there are bridges between Midgard (the world of men) and Jotunheim (the world of giants). Yet the most perilous of these bridges are the chaotic straits over which no god has ever held full dominion.

In 1952, NATO summoned a new Einherjer (warrior) from the waters of the Mediterranean: Türkiye. Türkiye’s accession to the alliance was akin to Odin taking into his fold a giant not of his own kin (Anatolia’s ancient Hittite, Roman, Byzantine, and Seljuk spirits). Strategically, this was to secure NATO’s southern flank and prevent the Soviets from reaching the warm seas. Mythologically, Türkiye became the Grey Wolf – replacing Odin’s two wolves (Geri and Freki) – fierce, unpredictable, yet loyal.

In the Shadow of Ragnarök – Türkiye, the Warrior Between Fenrir and Odin

In the Germanic sagas, when the wolf Fenrir breaks free, the god Týr (the god of war and justice) must sacrifice his hand to restrain him. Within NATO, Türkiye has played precisely the role of Týr: paying a price, shedding blood, yet never lowering its shield.

The 1962 Cuban Missile Crisis and Multinational Intervention: The Jupiter missiles in Türkiye, like Odin’s spear Gungnir, struck fear into the hearts of the Soviets. Yet, Türkiye here became a sacrificial victim; the missiles were withdrawn, yet its commitment to the alliance never wavered. This is the equivalent of Týr losing his hand to Fenrir.

1974 Cyprus and the Embargo Period: During this time, the European gods of NATO (particularly Greece and France) attempted to cast Türkiye out of the sacred ring (the alliance). Yet Odin (NATO), knowing the geostrategic importance of the Straits (the Dardanelles and the Bosphorus), never abandoned Türkiye. Just as Odin sometimes kept Loki (the god of chaos) by his side.

Post-Cold War (1990s): In the era when NATO dreamed of being Baldr (the god of light), Türkiye became the alliance’s darkest yet most realistic face. It became NATO’s eyes and ears in Northern Iraq, the Caucasus, and the Balkans. In mythology, Odin has two ravens: Hugin (Thought) and Munin (Memory). Türkiye, for NATO, became the third raven: "Velin" (Vigilance).........

© Dikgazete.com