Bugün sana biraz çiçek getirdim.

Ama vazoya koymadım, içime bıraktım.

Oradan sana doğru açsınlar istedim.

Biliyor musun, ben seni bir yerde unuttum sanmıştım.

Hani böyle aceleyle çıkılan bir evde, ocağın altını kapatıp kapatmadığını düşünür gibi…

Seni de “acaba?” diye hatırlıyordum.

Meğer sen gitmemişsin.

Sadece biraz küsmüşsün bana.

Ben büyümeye çalışırken seni susturmuşum, ciddiye alınmak isterken seni saklamışım, güçlü olayım derken seni hafifliğinle baş başa bırakmışım.

Kahvemin buharı yukarı doğru kıvrılırken, sanki ince bir merdiven olmuş da içimden biri çıkıp, gökyüzüne bakıyormuş gibi hissettim.

Bir serçe kondu pencerenin kenarına; iki adım attı, durdu, sonra hiçbir şey olmamış gibi uçtu gitti.

Biraz gökyüzünde, biraz o serçenin umursamazlığında, biraz da içime sebepsiz dolan o ince, utangaç........

© Dikgazete.com