İçeride kimse var mı?

Yalnızlık üzerine çok şey söyleniyor ama bazı yalnızlıkların söze pek ihtiyacı yok. Onlar bir eksiklikten doğmuyor, kimsenin gidişiyle başlamıyor, kalabalığa küsmüyor. İnsan bir gün kendi içinde daha uzun kalabildiğini fark ediyor. Sessizlik uzadığında eli hemen telefona gitmiyor, günü dolduracak birilerini aramıyor, kendi varlığı başına kalmış bir şey gibi gelmiyor. Dışarıdan bakıldığında yalnızdır. Kendisi bilir; içeride biri var.

Bu, insanın kendisiyle ilk karşılaşması da sayılmaz. Yıllardır aynı bedende yaşadığı, aynı aynaya baktığı, aynı ismi taşıdığı biriyle ne zaman tanıştığını kim söyleyebilir? Yine de bir vakitten sonra başka türlü bir yakınlık başlıyor. Kendi düşüncelerinden sıkılmadığını, sessizliğinin seni rahatsız etmediğini, kimseye anlatmadan geçirdiğin saatlerin hayatından eksilmediğini anlıyorsun. Kendine katlanmıyorsun artık. Kendinle kalıyorsun. İkisinin arasındaki farkı da en iyi, bunu yaşayanlar biliyor.

İnsan kendisiyle baş başa kaldığında yalnızca kendisine rastlamıyor. Üzerine yıllar içinde eklenenlerle yaratılıştan getirdiklerini de ayırmaya başlıyor.........

© Dikgazete.com