İnsan bazen olacak şeyi bilir.

Kâhinlikten değil. Birini yeterince tanımıştır, bir sessizliğin nereye varacağını daha önce görmüştür, aynı kapının başka zamanlarda nasıl kapandığını hatırlar. Hayat da kendini bütünüyle saklamaz zaten. Arada açık verir. Bir bakışın içinde, geciken bir cevapta, gereğinden fazla söylenmiş bir cümlede.

Sonra bütün bunlar yan yana gelir.

Şöyle olabilir, dersin.

İşin tuhafı, ikisi de doğrudur.

Çünkü henüz gerçekleşmemiş olanın tek bir hakikati yoktur. Birbirine değmeden yan yana duran ihtimalleri vardır. İçlerinden biri daha kuvvetli göründüğünde ona kolayca yarın adını veririz. Oysa yarın henüz hiçbirinin değildir.

Bir şeyi sezmiş olmakla onu bilmek arasındaki mesafe belki de buradadır.

Bir ilişkinin bitebileceğini çok önceden görebilirsin. Devam edebileceğini de. Birinin gideceğini hissedersin; kalması için hâlâ sebepler bulunduğunu da bilirsin. Bazen gideceğini bildiğin halde kalabileceği ihtimalinin hatırına beklersin. Çünkü bir ihtimali kuvvetli bulmak, ötekini hükümsüz bırakmaya yetmez.

Bir kapının kapanmak üzere olduğunu görürsün fakat tam kapanacağı sırada içeriden uzanabilecek........

© Dikgazete.com