Belçikalı sürrealist ressam René Magritte’in gündüzle geceyi biraraya getirdiği 1950 tarihli tablosu.

Heybetli apartmana gece çökmüş. Beyaz lambanın aydınlattığı boş bir sokağın kıyısında, upuzun ağaçların arasına gizlenmiş. Duvarları maviyi hiç unutmayan bir griye boyalı. İkinci katında sarı ışıklar yanıyor. Oysa gün hala gökyüzünde.

Başımızı kaldırdık: Hava açık. Dans eden koyunlara benzeyen bulutlar aşağının karanlığından bihaber. Capcanlı, güneşli bir günün zillerini çalıyorlar. Hayır, sıradan bir gökmavisi değil bu. Hatta gökyüzünde renk bile yok. Geleni de gideni de aratmayacak denli zamansız, kimseye esnemek cesareti vermeyecek bir his var. Hafiflik. Başımızı indirdik: Gecenin örttüğü bir apartman. Karanlıkta fısır fısır konuşuyor.

Sözcüklerden taşan bir apartman gördünüz mü, dağılıp alfabeden dökülen? Belki de bu yalnızca durup seyredilecek bir apartman. Veya rüya gibi görülecek bir apartman. Bütün sözcükleri........

© Diken