Sokakta ve Napoli Radyo'sundaS

Beyoğlu’nda İstiklal Caddesi’ni her gün baştan sona turlayıp şiir yazarak geçimini sağlayan biri vardı. Sanırım Oktay’dı adı.

Saçlarını yandan uzatıp üstte yapıştırır, dökülmüş kısımları örterdi. Telaşla yürürdü gün boyu, daima kravat takardı. Pejmürdeydi ama perişan değildi.

İstiklal Caddesi’nde yürüyen insanlarla selamlaşır ve onlara güzelliğinden dolayı şiir yazmayı teklif ederdi. Koltuğunun altında kalınca bir dosyası olurdu genellikle.

İnsanlar kendisine şiir yazılmasını isterdi o zamanlar. En azından benim aklımda kaldığı kadarıyla 2004-2005 yıllarına kadar İstiklal’de dolaştı Oktay, geçimini caddeden geçenlere şiir yazarak sağlamaya çalıştı.

Yaz sıcağında terini sildiği mendili de eksik olmazdı yanından. Sakallı mıydı, aklımda öyle mi kalmış emin değilim. Sokak Mobilyaları’nı yazarken Oktay Güzeloğlu kim bilir gün içinde kaç defa karşılaşıyordu cadde üstünde şairle.

Herhangi bir dergide ya da kitapta, bir antolojide yayımlanmış bir ürünü var mı acaba? Olsa keşke, ne güzel olur.

Yaklaşırdı, şair olduğunda bahsederdi, koltuğunun altındaki dosyadan rastgele sayfalar aralayıp şiirlerden kısa bölümler okur, karşısındaki insana şiir yazmayı teklif ederdi.

Beyoğlu zaten şiirin kalbinin attığı yer değil miydi memleketimizde? Hayat bizi duruşmalarla, uzak ilçenin meşhur soğuğuyla, göz altına alınan arkadaşların sabahıyla sınamaya devam ederken, yağmurla kendini savunurken İstanbul şiirin kalbinin de üzüldüğünü kim yadsıyabilir?

O yıllarda şiir matinelerine katılır, sıranın bize gelmesi için sabırsızlanır ve coşkuyla şiir okurduk ki, yazıyor olmanın bir adımı da okumalara, matinelere katılmak demekti.

Bir festival programı kapsamında Galata Kulesi’nin dibine kurulan sahnede şiir okuduğumuz bir yaz gününü anımsıyorum. İçimizde en çok da Doğan Ergül geliyor o günden aklıma. Gitmeden önce denkleştirip ateş suyu içmek için komün kurmuş, güneş altındaki günümüzü biraz olsun yaşanır kılmıştık.

Şiir okuma sırası geldiğinde Doğan hepimizden öfkeli ve yorgundu. Onun şiiri de öfkeliydi ve dinç bir öfkeyi besledi yaşadığı süre boyunca, şiiri kavi kaldı.

O gün çıkıp şiirlerimizi okuduk, hava sıcaktı, Galata Kulesi’nin altında bizi bizden başka dinleyen kimsenin olmadığı o kadar aşikârdı ki, etrafımızda bunu sorun edecek kimse bile yoktu.

Bize ayrılan süre bitti, kulenin dibindeki sahneden inip kendimize çekildiğimizde sahneye........

© Diken