Bir bir anılarımız kaybolurken…B

Bir zamanlar bize Eylül’de gelmemizi söyleyen.

İki gün sonra bir başkası…

Her defasında, sanki hayat gerçekten kutlanmaya değer bir şeymiş gibi, yüzünde o kendine özgü gülümsemesiyle bize iyi bayramlar dileyen adam.

Alpay ve Soner Olgun.

Biri doksan bir, diğeri altmış yedi yaşında.

İkisi de birbirinden genç!

Alpay 14 Ekim’de Antalya’da vefat etti. Soner Olgun’un ölüm haberiyse 16 Ekim’de geldi.

İki ayrı fotoğraf. Gazetelerin kültür sanat sayfalarında birkaç eski şarkı adı, doğum tarihleri, albüm isimleri ve onlar için söylenmiş güzel sözler.

Fakat insan yaşlandıkça ölüm haberlerini başka türlü okuyor.

Bir zamanlar bu haberlerde yalnızca kayıpları algılardık. Şimdi onların arkasından kendi hayatımızın uzaklaşan yıllarını seyrediyoruz. Çünkü bir sanatçının ölümü, yalnızca onun hayatının sona ermesi değildir. Onun sesini ilk duyduğumuz günün de biraz ölmesidir.

O şarkıları ilk kez birlikte dinlediğimiz insanların, henüz hayatta olan annelerimizin, babalarımızın, gençliğimizin, unuttuğumuzu sandığımız sayısız yüzün ve çiçek dürbünlerinin bir an görünüp sonra karanlığa çekilmesi.

Babası devlet demiryolları’nda çalışan Ankara’lı bir çocuk. Cumhuriyetin henüz genç yılları… Sokakta gezen insanların birbirini tanıdığı, mektupların posta treni ile gelirken; yalnızca yolcu değil, haber, hasret ve umut taşıdığı başkent…

İlk aşkı müzik değil, futboldu. Gençlerbirliğinin, genç milli takım oyuncusu!

O yıllarda, bir gün milyonlarca insanın aşk acısını, bu genç futbolcunun kendi sesiyle anlatacağını kim bilebilirdi? Babası istemeyince futbolu bırakıp, hukuk okudu.

Kendisiyle son yapılan ropörtajlarında bile hâlâ futbolu anımsıyordu. Yüzlerce şarkı, milyonlarca alkış; ama içinizde yeşil çimlere çıkmayı bekleyen o çocuk, hiç büyümeyebiliyor demek ki…

Başkalarının gördüğü hayatları yaşayıp, kendi içimizde yarım kalmış başka hayatları saklıyoruz.

Soner Olgun ise bugün milyonların şehirden kaçıp yaşamayı hayal ettiği bir sahil kasabasında dünyaya gelmiş. Fethiye…

Oradan İzmir’e yatılı olarak okumaya gitmiş.

Bu satırların yazarı gibi, yatılı okuyanlar bilir. Evden okula giden yollar çok uzun, çok yalnızdır. Hele o yıllarda telefon da şimdiki gibi cepte taşınan bir şey değildi.

İnsanın evinden kulağında kalan seslere kavuşması, çok uzun zamanlar........

© Diken