Öyle bir sıcaklık ki, insana hareket etmeyi değil, olduğu yerde kalmayı öğütlüyor sanki.

Kahven bitmiş. Fincanın artık bulaşık makinesinde; yani biraz önceki anın küçük kanıtı da ortadan kalkmış.

Ama sen hâlâ oradasın.

Güzel olan da tam da bu: An, kahve bitince bitmemiş.

Sanki zaman durmuş,kelimeler susmuş,yorgun bedenin oturduğun koltuğa bırakmış usulca kendini.

Ben de yanında oturuyorum. Senin gördüğün denize bakıyorum. Ama benim baktığım yerde biraz daha başka bir şey var.

Bir insanın uzun zamandır ilk kez bir şeylere yetişmeye çalışmadığı bir an görüyorum.

Ne geçmişi toparlıyor, ne geleceği düşünüyor. İki saat sonra kalkıp gideceğini biliyor. Hayatın devam edeceğini de.

Ve insanın bazen bütün hayatının değişmesine gerek yok. Bazen iki saatliğine hayatın kendisine dokunmadan yanından........

© Denge