İnsan, hayatı boyunca en çok güvenerek yara alır. Güven; kalbin kapısını açmaktır. Kapıyı açtığınızda içeri sadece dostluk değil, ihanet de girebilir. Bu yüzden güven, sıradan bir duygu değil; ciddi bir risktir. Bu risk, yanlış kişiye verildiğinde bedeli ağır olur. Hele ki karşınızdaki insanın yalanını görmüşseniz, artık mesele basit bir hata olmaktan çıkar, karakter meselesine dönüşür. Yalan, çoğu zaman küçük bir cümle gibi görünür. Ama aslında o cümlenin arkasında saklanan büyük bir hainlik vardır. İnsan bazen hata yapar, yanlış söyler, eksik anlatır; bunlar insani zaaflardır. Lakin yalan; bilinçli bir tercihtir. Kişi, gerçeği bildiği hâlde farklı bir tablo çizer. Bu, sadece bir söz kusuru değil; ahlâkî bir kırılmadır. Çünkü yalan söyleyen insan, karşısındakinin aklını ve kalbini hafife almıştır.

İki yüzlülük ise bu kırılmanın süreklilik kazanmış hâlidir. İki yüzlü insan; ortama göre renk değiştirir, menfaate göre konuşur, çıkarına göre şekil alır. Onun için doğruluk sabit bir değer değil, kullanışlı bir araçtır. Bir yerde dost, başka bir yerde düşman olabilir. Bir ortamda sizi överken, başka bir ortamda sizi yerer. Bu yüzden iki yüzlü insanın sözü değil, duruşu sorgulanmalıdır. Çünkü onun asıl yüzü, çoğu zaman gizlidir. Böylesi bir insanın yalanını bir kere görmek, aslında büyük bir uyarıdır. Hayat, herkese ikinci bir ders vermez. Bazen ilk işaret, son fırsattır. O işareti görüp de........

© Denge