İnsan, diliyle kendini ele verir. Söz, sadece ağızdan çıkan bir ses değil; kalbin içinden kopup gelen bir niyetin, bir ahlâkın, bir duruşun ifadesidir. Bu yüzden bir insanın nasıl konuştuğuna bakarak, nasıl bir karakter taşıdığını anlamak mümkündür. Hele ki işin içine “şaka” girmişse… Çünkü şaka; ölçüyü bilen için zarafet, ölçüyü kaybeden için maskedir.

Şaka, insan ilişkilerinin en naif tarafıdır. Yeri geldiğinde gerginliği alır, mesafeleri kısaltır, kalpler arasında köprü kurar. Bir tebessüm, bazen uzun bir konuşmadan daha etkili olur. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) de zaman zaman şaka yaptığı, fakat bu şakaların asla incitici olmadığı bilinir. O’nun şakası bile hakikatti; kırmaz, dökmez, küçük düşürmezdi. Çünkü O, sözün sorumluluğunu bilen bir Nebi idi.

Bugün ise şaka kavramı, ne yazık ki istismar edilen bir alana dönüşmüş durumda. İnsanlar, söylemeye cesaret edemedikleri kaba sözleri, “şakaydı” diyerek meşrulaştırmaya çalışıyor. İğneleyen, küçümseyen, hatta bazen aşağılayan ifadeler; şaka kisvesi altında sunuluyor.........

© Denge