İnsana hizmet, görünürde bir iyilik gibi dursa da hakikatte kul ile Rabbi arasında kurulan en ince köprülerden biridir. Çünkü insan için yapılan her iş, insanı yaratan Allah için yapılmış sayılır. Bu yüzden samimi bir mümin, hizmeti; bir menfaat kapısı, bir çıkar alanı, bir karşılık bekleme aracı olarak görmez. Sevap kazanmak için bile olsa, iyiliği; bir tür “kâr hesabı”na dönüştürmez. Zira sevabı dahi hedeflemek; niyetin merkezine kişinin kendisini koyması demektir. Hakiki hizmette ise kul kendini aradan çekerek Rabbini merkeze alır. Böyle bir hizmette; gösteriş yoktur, beklenti yoktur, teşekkür ve takdir arayışı yoktur. Hizmetin değeri, karşılığında alınan dua ile değil; Allah katında kabul edilmiş olup olmamasıyla ölçülür. Bu yüzden iz bırakan hizmetler; isim bırakmayan hizmetlerdir.

Hizmet, bir insanın kapısını çalmakla değil; gönlünü çalmakla anlam bulur. Mümin, bir gönlü onarmayı, bir eve ekmek taşımaktan daha değerli bilir; çünkü gönle dokunan, aslında Allah adına bir ibadet yapıyor demektir. Peygamber Efendimiz “İnsanların en hayırlısı, insanlara en çok fayda sağlayandır” buyururken, hizmetin sadece sosyal bir sorumluluk değil; kulluğun bizzat kendisi olduğuna işaret etmiştir. Bir insanın yükünü hafifletmek, bir yetimin başını okşamak, bir mazlumun gözyaşını silmek, bir yaşlının elinden tutmak… Bunların her biri görünürde insana yapılır fakat hakikatte

Allah’a takdim edilen bir amel hükmündedir. Çünkü Allah katında değerlenen şey, işin büyüklüğü değil; niyetin temizliğidir. Niyetin bulanık olduğu yerde hizmet ibadet olmaktan çıkar,........

© Denge