Srbija je poražena od Grčke na startu A divizije Lige nacija (1:2), a na stadionu “Rajko Mitić” okupilo se, prema zvaničnim podacima, 5.701 ljudi.

Bilo bi na najvećem srpskom stadionu i manje navijača da Fudbalski savez Srbije nije podelio deo ulaznica školama fudbala i mališanima u osnovnim školama, što je u svakom slučaju potez za pohvalu.

Što se tiče prosečnog navijača – jad i čemer. Njega fudbalska reprezentacija Srbije očigledno ne zanima. Nije “Marakana” izgledala u četvrtak uveče kao dom duhova zbog jesenje kiše ili zato što je radni dan. Nisu stolice ostale prazne ni zbog toga što je nekoliko kilometara dalje Crvena zvezda igrala protiv Žalgirisa u košarkaškoj Evroligi, mada je sve pomenuto imalo uticaja na mizernu posetu, desetu najlošiju na utakmicama Srbije računajući i prijateljske mečeve.

Problem je mnogo dublji, jer nepoverenje u nacionalni tim nije od juče. Nekoliko decenija unazad, praktično od raspada velike države, prosečan navijač na reprezentaciju gleda kao na ogledalo do guše uprljanog domaćeg fudbala. FSS, kao krovna organizacija, odavno je izgubio poverenje “običnog navijača” kojem je muka od prodavanja magle, gledanja besmislenih domaćih prvenstava, sumnjivih mečeva od Superlige do nižih liga, tretiranja fudbalera i trenera kao robova, dobijanja prilike u nacionalnom timu i igrača koji su kvalitetom tu zalutali.

S vremena na vreme uspevali su pojedini selektori da narodu vrate osmeh na lice. Radomir Antić je odveo “orlove” na Svetsko prvenstvo u Južnoj Africi uz opštu euforiju, pa nije bilo čudo da na utakmici sa Austrijom, koja ne spada u “krem de la krem” evropskog fudbala, praktično ne bude prazne stolice na stadionu “Rajko........

© Danas