Pre dvadeset i tri godine, 12. marta, ubijen je premijer Srbije, Zoran Đinđić. Pucali su na njega ispred zgrade Vlade. Saznalo se ko je pucao, ali nismo, i verovatno još dugo nećemo, saznati ko je nalogodavac tog zločina.

Premijer je preuzeo ključnu političku i društvenu ulogu u državi čije je društvo bilo teško frustrirano i razoreno. Građanski rat, krah ekonomije, nezabeležena inflacija, isključenje iz članstva svih međunarodnih organizacija, potpuna izolacija i oružani napad NATO alijanse, ostavili su teške posledice na stanovništvo.

Iscrpljeni, dezorijentisani, uplašeni i egzistencijalno ugroženi, građani su bili željni mira i kvalitetnijeg života. Imali su velika očekivanja od nove vlade i premijera, ali nisu imali kapacitete da sagledaju sopstvene uloge u budućim društvenim kretanjima. Zoran Đinđić je bio svestan da se država nalazi na istorijskoj prekretnici. Postojala je teorijska mogućnost da se krene u izgradnju novog sistema, koji bi omogućio da društvena zajednica, uz velike teškoće i odricanja, usmeri svoje kretanje u pravcu Evrope.

Zoran Đinđić je znao da, ako se objektivna šansa ne iskoristi, Srbiji ostaje rezervisano mesto na začelju evropskih država, u kojoj će većina građana tavoriti u siromaštvu, bez ideja o progresu, napretku i kompeticiji u novim tehnologijama i znanju. On je verovao, želeo i umeo da pokrene proces revitalizacije društva, napravi diskontinuitet sa proteklom mračnom decenijom i postavi temelje funkcionalnijim društvenim odnosima. NJegova politika bi mogla da se posmatra kao odnos prema odgovornosti, vremenu i istoriji. Zadacima je pristupao racionalno, pokušavajući da politiku........

© Danas