6 Şubat depreminin üzerinden üç yıl geçti. Ancak depremin ilk üç günündeki akıl almaz ihmallerin acısı geçmedi. Deprem ülkesi Türkiye’de ilk kez böyle de duruma tanık olduk.

Üçüncü yılda gelinen nokta ise şöyle özetlenebilir:

İlk üç günden hallice!

Malatya’dan Hatay’a, Adıyaman’dan Kahramanmaraş’a kadar 11 ili etkileyen deprem sonrasında yaşanan “iktidar sessizliği”, kaybın öngörülmesinin olanaksız boyutlarda artmasına neden oldu. Bunun birebir tanığıyız. Adıyaman’da 6 Şubat’ın ilk günlerinde bir yurttaşın şu sözü hâlâ kulaklarımızda:

“Ankara’daki o sağırlara söyleyin, benim çocuklarım, gelinlerim, torunlarım üç gün yıkıntıların altında inleye inleye öldü. Onlar depremden değil, geç müdahaleden hayatını kaybetti.”

Bölgedeki askeri birlikler başta olmak üzere güvenlik güçleri organize bir şekilde zarar gören yerlerde arama kurtarma çalışması yapabilirdi.

***

Bugüne gelirsek...

Bir söz vardır; yığınakta yapılan hata, seferin sonuna kadar devam eder!

İktidarın o günkü şaşı bakışı ne yazık ki devam etti. Şimdi ısrarla bütün yaraların sarıldığını, muhalefetin “bozgunculuktan” başka bir şey yapmadığını söylüyorlar. Özellikle........

© Cumhuriyet