Bağdat Caddesi, Göztepe durağında otobüs bekliyordum. Durağa yaklaşırken, arka arkaya gelen dört Kadıköy otobüsünü de kaçırdım. Sonrasında uzun süre araç gelmeyince durakta çok sayıda insan birikti. Sıkıntıyla beklerken yolun karşısından bize doğru, yanındaki 11-12 yaşlarındaki oğluyla genç bir kadın geçip, yanımıza geldi. Son derece sevimli ve uysal görünüşlü delikanlı tam önümdeyken annesine, “Anne biz Zafer Bayramı’nda neyi kutluyoruz. 30 Ağustos’ta ne oldu?” diye çok safça bir soru yöneltti. Kadınla bir saniye göz göze geldik, oğlunu hafifçe çekerek durağın dışına doğru götürdü…

Genç kadının hangi gerekçeyle bunu yaptığını bilemezdim. Ama oğlunun masumca yönelttiği sorunun yanıtını kalabalık içinde vermeyi istememiş olmalıydı. Anne belki de en kötü ihtimalle ilkokul 5. sınıfta olan çocuğunun Zafer Bayramı’nı ve 30 Ağustos’u bilmiyor oluşundan utanmıştı. Belki de bu bilgiyi oğluna sunamamış olmaktan kendisi utanmıştı. En kötü ihtimal ise, 30 Ağustos’a alternatif kutlamaların hız kazandığı bir siyasi rejimde, topluma açık bir alanda bu bilgilendirmeyi yapmaktan çekinmişti. Tabii bu son ihtimaldi çünkü burası Kadıköy’dü…

Aslında bir suçlu........

© Cumhuriyet