Geçtiğimiz günlerde globaldeki haber akışına düşen bir skandal haber kitaba, emeğe, özelinde edebiyat genelinde sanata saygısı olan herkeste şaşkınlık yarattı.

Dev lojistik merkezleri, kusursuz algoritması ve müşteri memnuniyeti odaklı vizyonuyla övünen en büyük e-ticaret şirketinin satılmayan ya da iade edilemeyen binlerce sıfır kitabı depolama maliyeti sebebiyle hibe etmek ya da dağıtmak yerine doğrudan imha ettiği ortaya çıktı.

Kapitalizm, kitabı raf işgal eden bir stok birimi olarak görmekle kalmayıp depolarındaki bir kitabın aylarca rafta beklemesinin getirdiği maliyeti hesaplayarak imhasını meşru kılmıştı yani.

Peki, bu kitapları kütüphanelere, okullara ve önceliği sanat – edebiyat olamayacak kadar yoksul coğrafyalardaki ilgili kurum ve kuruluşlara bağışlamak, kurduğu devasa lojistik ağıyla övünen bir şirket için böyle bir organizasyonu uygulamaya geçirmek niye mümkün kılınmadı? Piyasaya ücretsiz kitap sürmenin ürünün “algılanan değerini” düşüreceği ve ikincil bir pazar yaratarak taze satışları baltalayacağı endişesi; yani ben kazanamıyorsam, okunmasın, mantığı.

Bu imha kararının sadece ticari bir tercih değil, yazarın emeği ve basıldığı kağıt da düşünüldüğünde bir kültür ve çevre suikastı olması ise bir diğer kahreden unsur.

Yaşanan,........

© Bodrum Gündem